•๑ஐ•Kelime Yığıcısı•๑ஐ•

Yal(a)nız! - köşe yazım

2012-02-11T10:51:00.000-08:00



işbu başlık altında Casperintel Pentium, bilmem kaç işlemci bilmem kaç cigabaytrem’li bir dizüstü bilgisayarda yazılan kelime yığınları, toplum tarafından mağdur edilen, dışlanılan, yalnız olmaya mahkum edilen gençlerimizin ruhuna mikrofon tutma amaçlı yazılmıştır. bugün bütün cümleler küçük harfle başlayacak büyüklenmeye gerek yok! ne zamandır yazılarıma şık(seçenek) koymuyorum sonra seslendirmeler de yapmıyorum.sanat desen ondan da mahrum kaldık epeydir.karda mahsur kalmış gibi tüm sanatlar ve sanatçılar ayağı kayıp düşmüş düz bir çukura.edebiyat kurtarma ekibi de on dört şubat teoremini yıkmak için hazırlıklar içinde,,, sevginin varlığını hissetmenin türevleri vardır vesselam.bunun için çiçek bir ikondur.klişe sonuç “insan sevdiğine çiçek alır” .klişe kaçış “sen zaten çiçeksin” ,,, diğer bir türev süprizdir.bilmeyen erkek yoktur kadın kısmının sürprizlerden hoşlandığını ama hepsinin en önemli rolü bu durumda “tecahül-ü arif”dir yani bilmezlikten gelme sanatı,,,“şimdi kalkacam bir kafa düşünecem plan yapacam hadi para harcamışım neyse bi de o kadar emek harcıcam yürü git laa işim mi yok” kızmayın bana n’olur bu cümleyi kuran erkekler aramızda.kimse yanındakine bakmasın... aynı zamanda sürpriz* sadece bayanlara yapılır diye bir kaide de olduğunu düşünmüyorum ben. keza baylara da yapılabilir. çiçek de bir bay’a alınabilir. buna istinaden tüm okuyuculara soralım: *size nasıl süprizler yapılmasından hoşlanırsınız?** a)çiçek olsun yeter…(genelde bayanların tercihi) b)mücevher olsun…(yine bayanlar) c)romantik bir akşam yemeği (hep bayanlar) d) tutulan takıma kombine bilet(tabii ki baylar) e)ev yemekleri en sevileninden(e tabii ki baylar tercih eder ama hani bir bayan da ister adam yemek yapsın) f)kafayı dinlemek için “bir hava alalım” adı altında gezi planları, (kaçamaklar) g)(beklenmedik olay yani sürpriz kelimesinin Türkçesi(: ya da diğer bir deyişle seçeneği açarsak,) hiç beklemediğiniz bir anda sevdiğiniz insanın sizi mutlu etme yolunda şaşırtması,,, işte hayat bu kadar basit detaylarda mutlu olabilecek kadar düz mantıkla idare edilebilecek durumda.ama zorlaştırmayı seven arabesk meraklıları biziz.benim isyanım, yalnızlığı dile getirip kendisine çaresiz kostümler satın alan umutsuz gençliğe. öyleyse şimdi sorum orta yaş size! niye bir bekar kardeşinizi gördüğünüzde ilk sorunuz “düğün ne zaman , ne zaman evlendireceğiz seni v.s.” gibi bir şekil alıyor? sanki düğün masraflarını siz karşılayacaksınız. sonra azıcık üstüne başına bir özen gösteren bir genç görseniz “hayırdır bu akşam ne var” sualleri yer buluyor. yetmiyor “ya yok mu sana göre bir gelin/damat” misillemeleri. elini çabuk tut, kur şu yuvanı, çoluğa çocuğa karışma vakti, düzenli hayata geçiş gibi gibi tabelalar ile yol gösterme çabaları. yazık kimse anlamıyor bu gençleri, halbuki beklenti de yok ki materyal bir şey. hepsi yüreğin sesinde de,,, yürekler artık çok çakal öyle her “gel” diyene gitmiyor işte. son sualim bugünlerde kendini yalnız hisseden tüm herkese yanında bir sevgilisi, eşi olsun olmasın: evlilik ile ilgili ne düşünüyorsunuz? a)henüz bir şey düşünmüyorum bir (….) bulsam evlencem zaten (: b)bence aşk’ı öldürür böyle özgürlük güzel, bekarlık sultanlık yalanlamaları v.s. c)kutsal bir aile yapısı, sosyal yapı taşı, herkes onu yaşamalı ! d)saygı çok önemli (ne demek anlat desek anlatamayan büyük (salt) çoğunluk ) e)yalan abi evlilikler, aşklar da, inanmıyorum ben hiççç bunlara,,, a(ntiev)teist tipler (: evet sevgili arkadaşlarım, benim yazım bu kadar. cevapşıklamalarınıv.s. bekliyorum bu yazıyla ilgili yorumları da mail atabilirsiniz istatistik yapabiliriz. farz-ı mahal bana mail olarak geri dönen yazımı okuyan binlerce (!) okuyucudan şu kadarı şu seçeneği seçerek …v.s. gibi bir sonuca varabiliriz,,, Not 1:* bu yazıda, küçük harfle başlama tercihi sevgili yazar göksel bekmezci’den iken “,,,” üç virgül izi de sevgili yazar Emre Kalcı’dan alıntıdır,,, Not 2:başlık da babanemden, babanem yalnız kelimesine hep “yalanız” demiştir. kendisi eski toprak karadenizli bir kadındır ve eminim vardır bir bildiği,,,

Tüketilmiş Aşk- köşe yazım

2012-02-11T10:50:00.000-08:00



Terleyen avuç içleriydi heyecan tasviri. Gözler bakmaya çekinir yerden, gökten bir pencere arardı kaçışına yol gösterecek. Kalp ağrısı daha düşmemişken cüsseye tarifi mümkün olmayan bir boşluk belirirdi midede. Karnına sancısı vururdu sevdaya düşenin… Okuma yazma bilmese de zihin şiirler düzerdi dudaktan kalbe… Küller arasında umudu barındıran bir kordu aşk zerresi işte. Mantık metrelerce toprak içinde gizlenmiş bir fosil kadar eskiye terk… Matematiği bilmeyen ve fizik’ten kesin kalmış edebiyatçıların işiydi aşk. Uzun bir gövdenin dallı budakları bir ağaç değildi sadece. Kökleriyle yere asılmış asil bir kadının narin gövdesi ve zarif elleriydi çatı gibi göze değen baş tacı edilesi halleri. Ve dere akarken olağan bir şekilde coşturmazdı böylesine bir yüreği. Bir sebep aranmazdı sevmek için “evet arabası, evi, işi, suskun bir annesi, efendi bir babası” var diye. Bir sebep sunulmazdı gerekçe diye. “Ama sağ kaşının altında bir yara varrr, bir de ayakları içe dönük çarpık yürüyoooo çok top oynamışş buuu” diye (gülücük) Bir sebebi olmazdı sevginin. Koşulları zor olan sevgiler oysa ne kadar güçlüydü. Zamanında bir çok efsane zor sevdaların ölümsüzlüğünü yazmadı mı? Şehirlere isimler, ülkelere kızlar verilmedi mi sadece bir sevgi uğruna. Son zamanlarda etrafınızda sırf sevgi var diye yürüyen gerçek bir ilişki gördünüz mü? Onca şiir, şarkı, söz, sanat bayatladı desek yanılmayız sanırım. Her bu işte öncü biziz diyen örnek çiftler el ele tutmasını beceremeyip yuvarlanıp gittiler. Hani diyoruz ya sevgi önemli değil saygı olmadan yürümez bir evlilik. Halbuki sevdiğine saygı duymasını bilmeyen, sevgiyle saygıyı ayrı kefede tartan yamuk terazinin işi bu! Doğru ölçü belli. Günlük iş temposuyla daha fazla koşmayı sırf daha fazla para daha rahat yaşam koşulları daha yıldızlı tatil imkanları daha markalı obje taraftarlığı için hırpalanıyoruz. Ticaretin soytarısı gibi akılsız zihinlerle kayıpları kaydediyoruz. Sonra sabit bir yerde sisteme küfredip yalnızlıktan, mutsuzluktan, sahipsizlikten yakınıyoruz. Ben o eski sevdaları istiyorum. İki cümlede sonuca varan amacı yüzüne vuran naylon ilişkileri reddediyorum. Aksine çıkana kadar da veto hakkımı saklı tutuyorum(gülücük) Bir fıkra ve bir şiirle bitiriyorum izninizle tüketilmiş aşk söyleşimi… Fıkra: Bir gün bir kız bakkala girer ve der ki: -Hayat amca sende aşk var midur? Bakkal hayat amca der ki kıza: Yok be kızım her şeyi satarım burada etraf küçüktür borç defterim büyüktür…amma aşk kalmadı be kızım Kız dudağını büker ve der ki : -Ah be hayat amzacim bileyrum bağa kızacaksin amma bir şey daha sorayum sağa, HEÇÇ Mİ KALMADİ? Aşk Mektubu: Türkiye’de Rahibe Enlil’in sevdiği adama, kral Su-Sin’e yazdığı Dünyanın ilk Aşk Mektubu: “Güveyi, kalbimin sevgilisi, Senin güzelliğin fazladır, bal gibi tatlı Beni büyüledin, Senin önünde titreyerek durayım, Güveyi, seni okşayayım, Benim kıymetli okşayışım baldan hoştur, Bağışla bana okşayışlarını, Benim beyim , Benim beyim baygınlığım, Enlil'in kalbini memnun eden Su-Sin'im, Bağışla bana okşayışlarını.”

Oturgaçlı Götürgeç!- köşe yazım

2012-02-11T10:49:00.001-08:00



Gerçek olan tek şey oturgaçlıgötürgeciniçinde gelişen hayat kesitleridir. Öyle her yerden geçmez, belirli durakları vardır onun. Seçkindir. Ama artist değildir. Köşe başı ve müsait bir yeri de yorumuna göre durak belirleyebilir. Cicili, bicili, reklamlı, filigranlı olanları pek bir havalıdır. Şoförünün beğenisine göre iç dizaynı şekillenir. Bazen fanatizm ağır basar ki genellikle Trabzonspor bu konuda fark atar. Koltuk forma giyer, ayna atkı takar. Kimi de gelinlik kız gibi güpürgüpür dantelleriyle göz yorar. Ama içinde kocaman bir gerçek var. Hizmet sektörlerinin babası bence “Halk Otobüsçülüğü” Gün içinde karşılaştığınız insan sayısı oldukça yüksek. Belki başka meslek grupları için de aynı oranda insana hizmet vardır ama hiçbiri bu kadar tanıdık değil. Mesela iş yerinde “kaptan”, “usta”, “abi” , “amca” gibi samimi terimler kullanamazsınız. Ama otobüslerde olay değişir, nihayetinde canınızı emanet ediyorsunuz şoföre biraz tabasbusta fayda var.Mesala şöyle de olabilir “ vay abi bıyık bırakmışın, şekil olmuş çok yakışmış” (gülücük) Gerçek hayatın dizilerde, filmlerde olduğunu söylerler ya hani bu yüzden birçok insan o aptal kutusunun esiri olur. Esas gerçek hayat otobüslerde. Toplumun büyük kesimi otobüse biner ve size bir intibah bırakır. Siz ertesi gün “geçen gün otobüste n’oldu?” diye kendinize sorup cevaplarsınız? E tabi otobüsteki hayatın gerçeklik ayağında; arka koltuktan şarkıyla serenat yapandan :) Sezen Aksu dinler misiniz diye sorduğu yetmiyormuş gibi bir de inerken “bir daha görüşebilecek miyiz?” diye yüzsüzlük de derece kazanan çeşitleri de çıkmıyor değil hani. Zaten Otobüs bu yönüyle zengin. 1001 çeşit insanı taşıyor oradan oraya. Ama siz camın kenarında belki kitap okurken, müzik dinlerken, telefonla konuşurken ya da mesajlaşırken hep önceki anı (yani yakın geçmişi) düşünür ve netice itibari ile farkına varmadan en önemli kararları otobüste alırsınız. Mesela; “eve gidince bir menemen yapıyım hoca derste Menemen olayını anlattı canım cekti” (gülücük)ya da “ yaa dur ya ben bugün Ayşe’nin kalbini çok kırdım yarın bir gönlünü alıyım” gibi…. Otobüs; Autobus değildir efendim, oturgaçlıgötürgeçtir diyen öğretmenlerimize ilave aynı zamanda hayatın içinden de bir geçittir efendim. İyi izlenimler…

Dema Hemşerum -köşe yazım

2012-02-11T10:40:00.000-08:00



Bağa bu memleketun hali nereye cider diye sormayun tarif edemeyeceğum ha şimdi! (Bana “bu memleketin hali nereye gider?” diye sormayın tarif edemeyeceğim şimdi) Ne güzel söylemiş üstad! “Ne olursan ol yine gel!” diye. İnsan olmayı unutmak ne mümkün? Üstadım davet etmiş gitmemezlik olur mu? Lise yıllarında yanılmıyorsam felsefeye merak sarmıştım bir iki kitap sonra sıkıldım ve arkasından psikoloji merakım başladı. Kitle psikolojisi, yalan söyleme psikolojisi, sebep-sonuç ilişkisi üzerine kitaplar okudum. Tabi her ne kadar o kadar (: )) yaşlı olmasam da bizim zamanımızda internet kolay ulaşılabilir bir şey değildi. Dünyanın şifresini çözdüğü zannına haiz bilgisayarcılar vardı böyle internet cafe’lerde fıkralar biriktiren… “Evet hanfendi o klasörü açmak için üzerine iki kere tıklatmanız gerekiyor…” Hiç unutmam üniversite de arkadaşım bilgisayar dersinde öğretmen masaüstü dediğinde masanın üstüne baktığını anlatmıştı bir sohbette:) Konuyu dağıtma girişimim gözden kaçacak gibi değil evet toparlıyorum hemen… Şimdi ne yazdık? İnsanlık önemli mevzu elbette. Girişte Karadeniz’in sert rüzgarını estirdiysek de güneş de bizim, yağmur da, kar da! Dökülen yapraklar da, açan baharda, ıslak yağmur da , donuk kar da! Bu memlekette bir şeylerin olmaması kadar anormal bir şey yoktur derim ben! Karın doyurmak için aş’a; aş’ı pişirmek için ateş’e muhtaçsındır çünkü. Ateş piştikçe aşın kaynar ocakta. E o zaman arada bir taşınca nedir bu kızma? Dert sahibi olmak iyi bir şeydir, anlatınca da derman bulunmaz ama insan bir rahatlar şöyle. “Ohh içime ata ata şiştimdi herkes soruyor bu kilo bu yoklukta nerden geliyor diye? Kimse bilmiyor dertten şişiyorum ben”. Evet “dert satma” diyeti yapmak için derman arayışına girebilirsiniz. Ama işin gülmecesi bir yana şayet memleketin meselesini dert ediniyorsunuz. Adresinizi posta atın sürpriz hediye göndereceğim. (hinlik bu ya ne de olsa sürpriz kimsenin haberi olmaz ne gönderebildiğimden:)) Bugün yörenizi nereye çevirseniz size memleketi kurtarma operasyonuna girişmiş sivil askerler kuşatacaktır. Derin bir iç çekiş gibi nefes alış verişleriniz yankı bulacaktır bir de. Ben politikacı değilim, bürokrat hiç olmadım, gazeteci de değilim ki araştırıp edeyim görüşeyim bileyim. Sadece yorumcu diyebiliriz. Yorum katarım. Ama seversin ama sevmezsin eleştirilerini de toplarım. Dert sahibi olmak iyidir. İnsanı harekete geçirir. Bir dert için söylemden çok eylem’e muhtaç olduğumuzu da unutmayalım ama. Eylem deyince de sakın yanlış anlama! Şimdi sorma bana “ne olacak bu memleketin hali ?” diye… Dema hemşerum! Bağa bu memleketun hali nereye cider diye sormayun tarif edemeyeceğum ha şimdi!

"Edebiyat için atan yürektir Kadir" (N.G.)-köşe yazım

2011-11-23T00:05:00.000-08:00

“Oysa hayat
ve yazgıydı şiir
Geniş hazırlığım gelen ölüme
Tek silahım var:
Sözcükler sözcükler sözcükler!”

Diyor Kadir AYDEMİR… Yorum yapmak ne haddime. Katılıyorum bence de öyle.

Ama, Sevgili yazar Nurcan ablamız, Nurcan Göksel (rahmetle anıyorum) Kadir için “edebiyat için çarpan yürektir Kadir...” derdi. Bence de tek cümleyle bu kadar güzel anlatılabilir ancak. O yüzden bu yazının başlığı olmalı bu yorum.

Sevgili Kadir’i yaklaşık 3 yıldır tanıyorum. Ve tanıdığım için de kendimi çok mutlu sayıyorum. 1997’de “Başka” isimli bir edebiyat dergisi ile başlamış sanırım yayın hayatına. Aslında bu tarz tanıştırma fasıllarında yazmaya başladığı tarihten bahsedilir ama hiç bilmiyorum. Sanırım küçükken güneşli ve haylaz bir günde…. J

Sonra Yitik Ülke dergisi ortaya çıkmış ve arkasından 2006’da bugün artık bilinen bir çok yeni yazara da kitaplarının çıkmasına vesile olan Yitik Ülke Yayınları kurulmuş . Bu yayınevinden çıkmış kitapları karıştırırken, çok güzel kalemlere şahit oluyorsunuz. Kadir’in ilk kitabı “Aşksız Gölgeler” in gölgesinde aşık olasınız tutuyor adeta. Sonra Harun Demiray’ın “Karanlığın Kadife Örtüsü” ile de sürükleyici bir öykü serüveni sarıyor sizi. Onur Behramoğlu’nun Şiirlerin altını çize çize içinde kayboluşunuza şahit oluyorsunuz. Ve Göksel Bekmezci’nin anlatıları…(sadece üç nokta:) )

Lisedeyken edebiyat öğretmenim kelimelerle dans etmekten söz etmişti. Ne hoşuma gitmişti bu söz öbeği(: Dans göze hoş gelen müzik ritminin bir uyumuydu. Söz güzel kurulmayı becerebildiğinde öyle çok şeye hoş geliyor ki kendi içinde kurduğu ritimle. Nereye sürüklüyor sizi bilinmez.

İlkokuldayken de “kitaplar dostumuz”dur derlerdi. O zaman masal gelirdi bu… Şimdi inanıyorum gerçekten öyle.. Bütün düş kırıklıklarımda avuntum oldu onlar. İnadına yorduğum kan çanağı gözlerimin şahidi. Ben anasınıfındayken de … diye devam etmeyeceğim merak etmeyin:) Bugün öyle çocukluk anılarını deşmemin bir sebebi var. Tabiki Kadir’in kitapları. O da kitaplarında bir çok yazardan çocukluk anılarını toplayıp kitap yapmış. “80’lerde Çocuk Olmak”

Sonra “90’lar Kitabı” –aralık’da çıkacak- mesela.

“Bozcaada Öyküleri” ve “Olimpos Öyküleri”…… gibi aşk öyküleri(kaçamakları) mesela

ve daha nicesi…

Kadir’in Türkiye’de bir ilki gerçekleştirdiği projeleri aslında. Bu kitaplarda bir çok yazarın hikayesi var. Dolayısıyla her kalemin ayrı bir sihri olduğunu düşünürsek ve bu sihirleri birleştirirsek, çok leziz bir okuma zevki kalıyor okuyanlara.

Şimdi de yeni projesi Yitik Ülke’nin 12.yılında “Twitten Aşk” kitabı. Teknolojiye ayak uyduran merak dolu bir macera. Bilgi almak için internetten araştırabilirsiniz. http://www.yitikulke.com/

Bu arada kitap kapaklarına da dikkat çekmeden olmaz. Savaş ÇEKİÇ’in tasarımları elinize kitabı aldığınızda bir küçük tabloyu taşıyor hissini oluşturuyor.

Edebiyatı severim, en güzel sanat bir kelimeye dokunuşla başlar derseniz. Ve dokunmak yetmez matematik defterlerinin arka sayfalarındaki şiirleri çıkarabilecek bir de yürek ve de emek ister arkadaş diye diretirseniz; Yitik Ülke Yayınlarını ve Kadir AYDEMİR’in projelerini takip edin derim!

İyi Okumalar…

Bir kalem daha tükendi!

2011-11-14T04:40:00.000-08:00

Ahmet Söylemez bir sabah kalp krizinde yenik düşmüş hayata...
onun için yazdığım yazıya yaptığı yorumda
şöyle demişti:

< Hayat; bir yerden sonra yeniden başlamalıydı. Bana uzatılan bir el gibi tutuyorum senelerdir kalemimi. Birlikte paylaştığımız o kadar çok şey varki. Gece vardiyasının dağılmak üzere olduğu erken sabahlara yakın saatlerinde, limancının kahvehanesinde işçi arkadaşlarımızla günün ilk ışıklarının, o üzeri mis gibi tarçın kokan sahleplerini içeriz. Ne çok sözü olur biliyormusun hayatın.

Bazen bir trenin yolcu vagonunun rahat deri koltukların da uzaklaşırız tüm yerlerden. Daha yakın olabilmek böyle bir şeydir hiç bilmediğin coğrafyalara, hiç tanıştırılmadığın o coğrafyanın kadın, erkek, çocuklarına.Bavullar dolusu kayıp sözler birikmiş dönüşlerimiz olur.

Yeni tanıştığım o kadın kalemim için şu ifadeyi kullanmıştı, "sizin kaleminiz dokunaçları bulunan bir aşk böceği gibi adeta, her kelimesinde biz varız hissi veriyor".>

insan inanmıyor böyle ölümlere olamaz diyor biri şaka olduğunu söylesin inanmak ölümse şayet soğuk geliyor... hiç elini tutmadığın bir sıcaklığın soğuğu gibi... Ağustos'da kar gibi... En'olur'u dua etmek... Cennet dilemek ona... Bir kalem daha tükendi ya... Tüm kalemler Tükenmez olsa ya...

onun için yazdığım 1 şubat 2010 tarihli yazım:)

ve onun kitabından ÖLÜMÜ ÖZLER GİBİ bölümünden bir paragraf:

Benim yolculuklarım zorunluluklarımdır.
Son günlerde bir emekli olasım var, sorma gitsin.
Çürümüş bir sistemin içinde onca pisliği görerek, burnumun dibinde algıladığım tiksinçlik yaratan kokusundan nefret ederek yaşamak ağır geliyor.
Ama ne çare, ekmek parası diyor, tüm bu saydığım sevdiklerim adına devam ediyorum hayata.
Şöyle böyle bir ucundan yaklaştım emeklilik dönemine ama yüreğimde başka bir özlem daha var ki, onu tüm bu saydıklarımdan daha fazla özlüyorum artık. ÖLÜMÜ

Sıla- Bıktım Artık...

2011-11-01T02:24:00.000-07:00

Sıla- Bıktım Artık

(ne güzel yazmış söylemiş yaaaa....)

bir tıkla dinleyin lütfen...videosunu yükleyemedim (:

http://www.youtube.com/watch?v=h1LEhlLLdLw&feature=related

Mumları yakıp biriyle şöyle romantik bir yemek yiyemedim,
İki dubleyle lafımızı şereflere erdiremedim.
Giyinemedim ona, dudağımı boyamadım,
Aşkın tarifini, püf noktasını özene bezene veremedim.

Kaygılarımdan kurtularak aslını ima edemedim,
Havalandırıp havalandırıp konduramadım,
Hem kendi gibi hem benim gibi birini denk getiremedim,
Leb dedim de leblebiyi daha derinden işitemedim.

Bıktım artık aşk istiyorum.

Hürriyetimden sıyrılarak kafes içinde barınamadım,
Mutlak mutluluğun sırrından sırra kadem bastım.
Hem herkestim hem kimse değil; öyle şey olur mu?
Kim bu tuzakta uyur? Bencil bir oyun bu.

Bıktım artık aşk istiyorum.

Kovacaksınız Havva'nızı, paylaşmadan elmayı,
Bulun da gelin bari gerçek Adem'i.

İnsanlar Var.. köşe yazım

2011-10-18T00:59:00.000-07:00

Kimileri yalnız, kimileri kalabalık… Ruhlarında eksik bir doz gibi yaraları.

İnsanlar var, kimileri uzun kimileri kısa, kimileri esmer kimileri sarışın ve kumral… Beyaz tenleri var yanık etleri. Hiç eşilmemiş bir yerlerde gizli benlikleri.

İnsanlar var, evinde, iş yerinde, çevrende, hafızanda, kalbinde. Sürekli koşturuyorlar, çalışıyorlar, oturuyorlar seni görünce insanlıktan gülüyorlar ya da gülmeyi unutacak kadar somurtup duruyorlar.

İnsanlar var, seviyorlar, kıskanıyorlar kötü duygulara bazen yenik düşüyorlar.

Kimileri hasta, kimileri yaşlı, kimileri genç, kimileri çocuk daha… Ruhları en güzel kimlik onlara.

İnsanlar var, yokmuş gibi yapma. Sen tek değilsin bu dünyada. Ama gerçek ama yalan ama’sı yok aslında… Var olan tek şey insanlar…

İnsan sevmek bir ismi sevmekten daha öte bir duygu bence. Daha yaşanılır bir hale getirir dünyayı. Düşünsenize! Her şey bir insanı sevmekle başlar. Ya da tüm insanları sevmek ile…

Çok mu zordur kötü gibi gösterileni anlamak. Yaşımız büyümedi mi hala? Ya aklımız kendi dengemiz yok mu bizim? İdrak yollarımıza kimler taş koyuyor böyle?

Toplum ayyaşı, hırsızı, arsızı, yobazı, cambazı, gamsızı, damsızı belki uzak tutmayı öğütlüyor bize. Biz sorgulamadan en kolay yolu seçerek kabulleniyoruz bu durumu ve dışlıyoruz onları. Çünkü sevmiyoruz insanları…

Bugün hadi hep birlikte insan’a mektup yazalım!

Mektuplaşmak iyidir çünkü…

“Sevgili İnsan;

Sana bu mektubu DEĞİŞEN KOCAELİ aracılığıyla yazıyorum. Yazımı okuyan tüm dostlarımla beraber aynı duyguları paylaştığımızı var sayıyorum.

Senin değişmeyen yüzlerin var biliyorum. Etrafında avını bekleyen karasinek gibi kötü huylar vızıldaşmakta. En ufak bir dalgınlık anını bekliyorlar, seni en merhametli tarafından ısırmak için. Temennim değişmeyen yüzlerinin tüm bu dıştan gelen çerezlere karşı kalkan görevini üstlenmesidir.

Sen seni okuması bileni seversin. Sen kendini bilirsin… O yüzden sözü uzatmıyorum. İnsan insafa hoş geldin, buyur biraz otur yorulduysan…”

Meyve Kabukları-köşe yazım

2011-10-18T00:47:00.000-07:00

Dalga sesleriyle uyanmak bir sabah da, hafif bir tuzlu su kokusu burnunda ve etine yapışmış Altınkum taneleri…

Güneş en sevdiğin örtü bu yaz da! Teslim oluyorsun adeta biraz krem biraz nazla…

Annemin taşı taş üstünde görüp durakladığımızdan şikayet ettiği tarihlere şahitlik edişimiz… Tarihi yerleri gezişimiz…

Ve bir zamanlar Türkiye’nin ilk genelevini içinde barındıran Aydın’ın en güzel manzaralarından birine kurulmuş Priene Şehri’nin kalıntılarından arkadaşlarıma mesaj atışım….

“Sesimi duyaaaan var mııııı?”

Ve inerken saçlarıma yine zeytin dalının takılışı…

Elimden düşmeyen “Yitik Ülke” kitapları…

Evet tatil dönüşü ancak bir tatil notu düşebilirdi bu hafta birazcık gecikmeyle beyaz sayfaya…

Nereye giderseniz gidin bırakamazsınız arkanızda bir şeyleri. Herkesten duyduğunuz bir klişe söz vardır: “buralardan gitmem lazım kaçıp uzaklaşmam biraz kendime kalmam lazım” diye… Hiçbir zaman kaçılmaz kendinden, benliğinden, senden, benden, içinden… Sen nereye gidersen git o yine orda senin kafanda ya da yaranda…

Şahit oluşlarımız sadece mekanlara, tuzlu suya, altın kuma değildir elbette…

Orda ne var’a ait küçük kareler var aklımda an’ı hikayeleştiren kelime oyunları gibi…

Sahilde oynayan teni esmer bir hayli esmer yani zenci 2 çocuk vardı. Biri sanırım 5 yaşlarındaydı diğeri 2 gibi. Çok şekerdiler. Nedense gözlerimi alamadım o tablodan birden beyaz tenli mavi gözlü bir kadın belirdi “annem” diye seslendi büyük olana ve küçüğüne öpücük gönderdi kuru dudaklarından. Bir süre sonra da bir adam geldi kazandibi(: ve çocuk koştu ve bir şeyler istedi, bildim bu da kesin babası idi…

Bir anneanne sahil yürüyüşünde kızı yorulduğu için torununu sırtına almak istedi. Tıpkı Karadeniz kadınlarının sırtına iş yaparken bağladığı çocuklar gibi. Hatta kadın inatla kızının elinden torununu alıp birkaç adım attı da … Sonra bir kaplan gibi kızı yetişip “Anneee çocuk öyle mi taşınır beni rezil mi edeceksin yaaa!!! Bırak Allah Aşkına” dedi ve çocuğunu kucağına aldı, annesine dönüp: “ Çocuk böyle taşınır!” dedi. Benim için sayfalarca yazı yazılacak sezi uyandıran yorumsuz bir kareydi.

20’li yaşlarda doğudan gelen kanı deli cühela’nın bir Rus turiste sarılıp şapur şupur öpüşündeki tükürüğün mide bulandıran tuzağını gördüm. Ve düşündüm bunu yazsam mı yazmasam mı diye ama en sonunda göründüğü üzere yazmadan edemedim. Onların derin kahkahalarla eğlendiği atmosferdi bu sahne sadece… Beni derin hüzne boğan.

Birçok insan yaşıyor çevremizde bir de içimizde.

Biz içimizdekilerin acısını çevremizdekilerin hikayesiyle sindirmeye çalışıyoruz. İşte bu yüzden çevrenizde her daim güzel insanlar barındırın derim. İçinizdeki çirkinlikleri atabilmek için… Meyve kabukları gibi…

EMEĞE SAYGI LÜTFEN!

2011-09-23T04:50:00.000-07:00

Benimde yönetici üyesi olduğum OKSİTLENMİŞ CÜMLELER blog sitesi hacklendi.

Sayısını tam bilmiyorum ama birçok blog sahibi güzel kalemlerin yazılarını paylaştığı güzel bir site olan OKSİTLENMİŞ CÜMLELER sitesi bilinmeyen bir sebepten, bilinmeyen bir kimlik elinden ne yazık ki hacklendi.

bu tıpkı örülmüş bir kazağın küle dönüşü gibi...

bu tıpkı yetişkin bir adamın hafıza kaybı gibi..

bu tıpkı mürekkebi yitik kalem hali gibi...

emeğe saygı-sızlık değil mi?

Hadi emek 1 olsun 2 olsun birçok güzide kalemin yazıları var değil miydi orada şimdi?

Neyse işte internetin güzel yanları sıra böyle mağduriyetliklere de gebeliği olmuyor değil! Azizliğe uğratmıyor değil...

Benim bu cümlelerin içine kelime yığabilmeme vesile olan "çeçil"'e önce teşekkür ediyor sonra da onun adına tümmm blog yazarlarından özür diliyorum.....

İnanın "çeçil" de çok üzgün....oyyy kıyamam.... Ama onun bir suçu yok ki!

SEFİNE

2011-08-23T03:05:00.000-07:00

Edebiyat sever Arkadaşım Bade'nin Ferda Edebiyat dergisinin aylık konusu "gemi" imiş... Yazmak kaleme düşerde konusu belli düzmece bizden söylemez mi iki kelime? (:

S E F İ N E

Bir yerden bir yere gitme biçimidir…

Altı ıslak, üstü sisli bir şekildir…

Gemi; bir babanın veda seferidir…

Bir çocuğun umut elçisi…

Şapşal bir tebessüme eştir, bir gemi’ye el sallayış şekli… Bazen yüze hüzün verir. Hüznün sonu tıpkı deniz suyu gibi tuzlu bir tat verir bir de… Ağlatır… Gideni aratır. İçinizde siz farkına varmasanız da bir başka ben’lik yaratır.

Epey uzundur gövdesi ve isyanıdır “düttt” eden sesi. Sefine bir babadır, bir anadır, bir yârdır bağıra. Bağır; dalga dalga tuzlu sudur şu dünyada… Bağır; “Sefine dönüşün için arayı çok açma!” diye. Ahhh Sefinem, İsyanın da nazın da bir başka! Aşık ediyorsun beni kendine bu her bakışında…

Yalnızlık tam da sol göğsümün ucunda bir kurşun yarası gibi sızlamakta sanki. Ellerim hep yazı yazmakta, gözlerim okumakta, dilim kurumakta, sözüm unutmakta. İçimde bir sevgi tıpkı bir Sefine’nin taşıdığı yük gibi dalga dalga her adımıyla taşmakta sana. Güneş her sabah sana sarılmak umuduyla kollarını açmakta bana.

Dedim ya… Aşığım sana! Ya da demedim mi hiç? Sen duymadıysan eğer senin kabahatin değil bu! Dalgalarım her vurduğunda sana bir seviş şeklidir bu… Ne zaman çarşaf gibi olan bir denize yatırıversem seni sevişimdir bu… Sevişişim… Üzgünüm Sefine; battın çarşaf denen denizin gönül dibine. Hadi kurtaralım şimdi seni bu gönülden, bu denizden, bu seferlik bu yerden bir şekilde. Ya sonra?

Ahhhh aşk diyorum sana anlamıyorsun beni! Benim yerim bir taş bir çakıl taşı kadar küçük ve senin sevdana götüren dalgalar oydu içimi. Tuzlu su mahvetti beni! Ağlamaktan bu sevdadan yitiğim şimdi… Hadi gel al ve götür beni! Hadi gel bak bakalım nasıl sevmişim seni. Şimdi gök gürlese senden, yağmur yağsa senden, şimşek çaksa senden sennnnn eyyy koca gemi yani sefine sende seviyor musun beni? Ya da boşver sen bak seferine ben severim seni deli deli…

"Sen İnsan Değilsin!" köşe yazım

2011-08-22T05:18:00.000-07:00

Evet sevgili okuyucu; bu başlığın iki açıklaması olabilir. Birincisi; “Sen İnsan Değilsin” anti parantez insani değerlerini kendine hatırlatma vakti… İkincisi de; “Sen İnsan Değilsin” çünkü Meleksin… : )

Bazen gülüyorum yetmiyor bir de üstüne espri yapıyorum, hatta güldüren boş beyinlerin yersiz esprilerine bile ayıp olmasın diye kahkaha atıyorum… Sonra derin bir keder kaplıyor içimi…

Hamdolsun her parçam yerinde bir özrüm yok ne göze batan, ne söze değen, ailem hayatta hepsi de öyle böyle sağlıklılar işte. Yatacak yerim, yiyecek aşım, gezecek aracım var ama ben yine de çok mutsuzum…
Ülkemde güzel şeyler olmuyor çünkü, dünyada da bu böyle! İnsanlar kendilerine vaat edilen değil bizzat verilen bir cenneti cehenneme dönüştürdüler. Bende ya içindeydim bu cehennemin ya da daha kötüsü seyir eden tribününündeyim.

Birileri öbür dünyanın nimetlerinden, yaratanın büyüklüğünden söz ettiler, bu dünyada daha büyük olabilmek için, daha lükse nefis yenilgisinden kendilerini alamadılar. Savaştılar, yarıştılar, birilerine göre kazandılar da!
Ben duramıyorum, işim var ama çalışamıyorum, yazılarım var yazamıyorum, kitaplarım var okuyamıyorum, bir çok arkadaşım var görüşemiyorum. Konuşamıyorum. Susuyorum ve hüznüm uzun bakan gözlerime vuruyor. Biliyorsunuz hani şu zeytinin fenerleri… Gözüm karşılık olarak dökülüyor suya. Zeytinler fora…

Güney Afrika’da açlıktan ölen çocuğu kıskanıyorum. En azından ölümünün bile kendine bağlı olmayan karşı konulmaz bir tavrı var… Biz bütün bunları görüp de kayıtsız kalmakla en büyük ölümleri seçiyoruz kendimize.

O Yüzden Afrika’da açlıktan ölen çocuklar için düzenlenen bir çok kampanyaya destek olmak için bir proje yapacaksanız ismi bu olmalı… “Sen İnsan Değilsin”

Hepimizin ortak paydada yakındığı noktalardan biridir: “kaybedilen insanlık” değerleri…
Geçenlerde İstanbul Emniyet Müdürü’ne sormuşlar “ Suçluluk oranları arttı mı Türkiye’de?” diye. Sn.Müdürümüz “ rakamlar arttığını göstermiyor ama artık suçluluğun şekli değişti” diyor. Gazetelerde okuyorsunuz aile içi facia cinayetlerini… Genel başlık ya da yorum şu: “İnsanlık dışı” peki genel sonuç ne ? Elbette “Biz İnsan Değiliz”
Yetimin hakkını yiyoruz, haksızlık ediyoruz, şükür bilmiyoruz, eşimizi dövüyoruz, çocukları doğurup çöplere atıyoruz, kanalizasyon borularından topluyoruz, dedelerimizi, ninelerimizi cesetleri kokuşanı kadar ölüme terk ediyoruz yalnız başlarına, devleti dolandırıyoruz, vatan denen kutsal toprağımıza ihanet ediyoruz, duayı unutuyoruz, besmeleye küsüyoruz.

Genel Sonuç Şu: “Biz İnsan Değiliz”

İşte bu yüzden gerek yakın çevrenizde gerek uzak çevrenizde fark etmeksizin insani değerlerinizin uyarıcılarını artık köreltmeyin…

İki ihtimal var ya insan değilsiniz ya da bir meleksiniz… Hangisini seçeceğinizi siz belirleyin…
Son olarak Sayın Hocam Doç.Dr.Teyfur ERDOĞDU’nun Star gazetesinde yazdığı “Afirka Neden Aç” sorusunun cevabi yazısını da paylaşamadan edemiyorum… Muhakkak okumalısınız. http://www.stargazete.com/acikgorus/afrika-neden-ac-haber-374555.htm

"RAMDA"- köşe yazım

2011-08-02T06:26:00.000-07:00

2011 Senesinin 11 ayı yine sultanlığı lütfettiği Mübarek Ramazan Ayı’na “Hoş geldin Ya Ramazan” mahya ışıkları tadında bir yazı yazma merakı doğurdu bana bu hafta…

Peki Ramazan kelimesinin anlamını merak ettiniz mi hiç?

İnternet üzerinde yaptığım araştırmada karşılaştığım olası tanımlamalardan birini sizinle paylaşmak istiyorum:

“ Ramazan, yaz sonunda güz mevsiminin evvelinde yağıp yeryüzünü tozdan temizleyen yağmur manasına gelen "ramdâ" kelimesinden alınmıştır” diyor.

Tam da bence bu sene Ağustos ayına tekabül eden Ramazan ayı için geçerli bir tanım bu…

… Dermanı kalmamış bir vücudun terbiyesi… Bereketin timsali yağmurun toprağı ıslatması misali temizlenmeye müsait…

Hani Ramazanda “Akşamladıklarında ağızlarının kokusu Allah katında misk kokusundan daha güzel olur” denir ya: Hatırla güneşten kavrulmuş toprağa düşen yağmurun sebep olduğu o kokuyu… Çamur’un kokusu şiirsel gelir insana o anda…

Ve bilinir Ramazan ayında yapılan dualar ve ibadetler daha bir kabul olur, vakıf olur ruha… Bu kısım ile ilgili haddim değil elbette bilgi vermek hele de pek sayın hocamız Mehmet SÖNMEZOĞLU demişken “Ramazan ayı mesajı” diye köşe yazısında…

Ramazan size hatırlatılması gereken günahların sevaba dönüş yolculuk bileti olarak düşünün.

Açları düşünün… Allah için aç iken… “Yok canım aç mı kalmış bu zamanda?” demeyin…
Var hala ne yazık ki!

Sizlere “Ramda” tadında arındırıcı bir sevap sabunu gibi güzel Ramazanlar diliyorum…

Ve bu Ramazan’da yapmanız gerekenleri yapmak istediklerinizle buluşturun diyorum…

Hımm… Ne yapabilirsiniz peki yardımcı olmadan yazımı bitiremedim…

Sevgili Okur; bu ramazanda yapman gereken şeyleri istemen doğrultusunda aşağıdaki şıklardan hangisi senin isteğine uygundur?

a) Bir iftarı tonton teyzeler ve huysuz amcalar ile(Darülaceze’de) geçirmek
b) Bulunduğunuz mevkide yetim ve öksüzleri tespit ederek onlara bayramlık katkısında bulunmak; kırmızı pabuç, Jean, kareli gömlek, tüllü elbise v.b gibi.
c) İlinizde bulunan tüm camileri tespit edip bir program dahilinde 30 günlük ramazanda belirlediğiniz farklı camilerde teravih’e gitme programları yapmak
d) Komşunuz, dostunuz ya da akrabanıza habersiz bir şekilde bir paket tatlı ile davetsiz iftar’a gitmek
e) Küçük kendi bütçenize göre ramazan kutucukları tasarlayın içinde çoraptan tutun, çikolataya, bisküviye, bakliyata, hazır çorbalara v.s. yer verin. Ve işinizde ya da okulunuzda gün içerisinde tanıdığınız ihtiyaç sahibi hissettiğiniz hiç tanımadığınız birine “Bu senin kutun, bende unutmuşsun” diyerek takdim edin..

Ve inanın bunların “hepsi” şıkkı da mevcut ama asla bu ramazan “hiçbiri” şıkkını seçmeyin… Daha çok arttırın, yorum katın ama yok saymayın…
Güzel Ramazanlar…

Gazete'deki yazıyı da yorumlamak isterseniz tıklayın...

Zeytinin Fenerleri!...köşe yazım

2011-07-21T03:50:00.000-07:00

DEĞİŞEN KOCAELİ GAZETESİNDE YAZMAYA BAŞLADIM.... SİZİ ORAYA DA BEKLERİM;)

İŞTE İLK YAZIM=>

Küçük bir çocuk geldi yanıma… Takvimin yaza düşmesinden olsa gerek yanıktı teni. Ve bir karanlığın feneriydi gözleri…

Benim yere düşen bir tarafım olmadı hiç. Bazen biri güzel söz söylediğinde ancak utançtan yere düşerdi zeytinimin fenerleri… Zeytin; çocukken gözlerimin karalığının sebebi zannım… ve anneme soruşum; anne ben zeytin yediğim için mi karardım? :)

Bir umudu temsil eder ya hani yeni ekilmiş bir fide, bir çiçek, bir çocuk… Siz göremezsiniz ama bir avuç içine sığan küçük bir çift el ne büyük hayatları vaat eder size…

Yeni bir okul, yeni bir ev, yeni bir yuva ve yeni bir hayat dünyaya gelen yeni doğan bir ağlama zılgıtının içinde gizli…

Değişiyoruz sürekli…

Murat Uyurkulak/buzuka kitabında şöyle diyor:

"İnsan çocukken bir büyük saadet ülkesinde yaşıyor, sağa sola şuursuzca koşturup neşeyle kişniyor. Sonra büyüyor, büyüdükçe salaklaşıyor, salaklaştıkça unutuyor o mesut diyarı, bir nevi ölüyor. Çocuklukla yaşlılık arasındaki o dönem araf misali; kitabesi ağır mesailerle, küçük hesaplarla, kesif mutsuzluklarla yazılan bir mezar taşının gölgesinde azap gibi boktan hayatlar. Yetişkinler zombilere benziyor..."

Evet küçük bir çocuk yanaştı bana öylece… Gözleri kocaman açılmış ve ayakları bir koşturmaca içindeydi; koca gözlerini bir sağa bir sola çevresindeki tüm köşelere deviriyor, tüm ayrıntıları belleğine hapsediyordu. Aynı zamanda hızlı adımlarla yürüyüşü onu çevresindeki masaya, sandalyeye ve kapı eşiğine çarpışına ve bir gün annesinin “harita bacaklııı her yerini morarttın koşma yavaşşş” diye tembihine sebep doğuruyordu…

Bugün çevrenize bakın hangi yetişkinde aynı neşeyi, gerçeği görebilirsiniz… Bence bugün değişebilirsiniz. Şimdi gitmekte güçlük çeken poz veren hayatın size verdiği kalıbın duruşu yürüyüşünüzü değiştirin… Paytak bir çocuk gibi tek amacınız hayatı tanımak olsun! Çarpabilme ihtimaliniz olan duvarlardan korkup aman ha adımlarınızı yavaşlatmayın…

Küte pata girmeli bazen hayata… Acı biberi tatmalı ve iğneyi elinizi batırmalısınız, sobada bir yanmalı, üstünüzü çamura bulamalı, tepe taklak düşmelisiniz hatta…

Tek parça kalma taahhüdü ile bir yara gibi bütün deneyimleriniz kalmalı üzerinizde. Ve göstermelisiniz tüm gerçek rolü kesen sahte yüzlere…

“-Senin kaşının üstündeki yara nedir?” sorusuna;

“-Ben küçükken düştüm…ondan.” diyebilmek gibi

“-Senin yaşının üstündeki kıdem de ne?” sorusuna;

“-Ben küçükken büyümeyi beceremedim de… ondan.” Demeli...

Bu arada yeni yazmaya başladığım Değişen Kocaeli ailesine beni katan Gökhan Meriç’e teşekkürler ve bir çocuk selamıyla

m E r H a B a….

SİSTEM HATASI-köşe yazım

2011-07-01T05:05:00.000-07:00

Yaralı ağacı iyileştirmek için ne yapılır, bilir misiniz? Kabuğunu atmış derbeder bir ağaç gövdesine çamur bularsınız sonra iyice sarar iyileşmesini beklersiniz. Böylece ağaç bir süre sonra eski haline döner…

Şimdi bir de hani çoğumuzun ilkokulda öğrendiği “Ağaç yaş iken eğilir” sözünü hatırlayın… Ve tamam ikisini birleştirme zamanı………. Bugünün gençliğine ağaç diyin yeter…

Gençliğim yaş iken ağaracak; önce üniversite kazanma yolunda debelenecek, sınavını kazanacak, okulunu bitirecek ve nihai sonuç çalışacak… Bu arada aldığı yaralar da çamur ile sıvanacak. Peki sonuç gerçekten sonuç ne? Onca çaba, emek nereye gidiyor peki? Söyleyeyim geri dönüşüm kutusunaJ ama dönmüyor geri be !

Çalışma dünyasına bakın sürekli mutsuz çehreler göreceksiniz. Hastaneye gidin Gastroloji bölümünde bendeniz gibi bir çok “Gastrit” mide sinir stresi şikayeti sonrası nükseden hastalık sahibi göreceksiniz ve emin olun çoğunluğu da genç… Bugün o çanak tutma meraklısı anket şirketleri genç nüfusu elinde çürüten memleketime bir anket yapsın objektif de bakalım. Gençlerin büyük bir çoğunluğu hayatında bir dönemde veya hala anti depresan ilaçları kullanmıyorsa ben ne olayım?

Not: Birazdan söyleyeceğim ne olacağımı sakın bana ne olmam gerektiğin söylemeyin :)

Teknoloji nasıl bir şey? Hani insanın yerini alıyor, makineleştiriyor ya! Mesela eskiden tüm evraklar otokopili kağıtlar ile çoğaltılırdı şimdi makinesi var… Mesela ineği eskiden sadece insanlar sağardı şimdi makinesi varJ Peki makine ne zamanlarda çalışmaz? Arıza yaptığında. Peki insan ne zaman çalışmaz? Tatminsiz olduğunda. Pekiiii bakalım memlekete ne görüyorsun. Hangi kuruma gittiğinde tanıdık aramıyorsun? Çünkü kimse işini yapması gerektiği gibi yani doğru yapmıyor. Elemanlara işini yaptıramıyorsun. Neden peki elaman işini yapmakta naz yapıyor? Çok basit çünkü tatminsiz çalışıyor… Tükenmiş artık… Suratlar beş karış… Hangi tezgahtar güleç, kasiyerler dersen bir havalar sanki merkez bankası müdürü… Kızın elinden bir dünya para geçiyor aylığında neye talim tabi suratsız olur… İşletme mezunları, iktisat mezunları, çeko mezunları sekreterlik yapıyor. Mühendisler işyeri açıyor. İnsan Kaynaklarını tahsildarlar işletiyor. İşe göre adam aranmıyor ne yazık ki adama göre iş aranıyor. Hal böyle olunca, işini sevmeyen ve sürekli hata yapan, tatminsiz çalışan, suratsız gün doğmamış hasta gençlik doğuyor… Açıköğretim Fakültesinde okuyorsun İşletme Fakültesi yazıyor diplomanda ama sana kaymakam olma şansı vermiyor, akademisyen olma şansı da vermiyor seni diğerlerinden ayırıyor…

Hani kadınlar çiçektir, çocuklar fide peki hiç merak ettin mi gençlik ne diye…. Tamam panik yapma söylüyorum : ağaç… Çoğalırsa ne oluyor? Orman… Peki orman bu ülke için neyi ifade ediyor? Ciğeri… İşte gençlikte bir ülke için aynı orman gibi ciğerdir.. Gençliğe yeterli ilgi ve alakayı vermek, geziler, festivaller düzenlemek, seminerler tasnif etmekten gelmez. Bu onlara eline diploma oltasını verip al hadi balık tut demeden bu sene denizde iş yok evlat hadi rastgelemeye! Demek gibidir. Diplomayı eline vermeden önce balık tutmayı öğretebilecek sistemler geliştirmek gerekir.

Bir de Polyanna onun adı yanlış abi! Bizim Oya’nın poli hali.. yani çokluğundan tevellütJ Türk milleti kadar Polyanna mı var şu hayatta. Farz-ı mahal: “anne yaa bugün n’oldu bil, iş görüşmesine gittim ya bana ne dediler?” kahkaha kopar taklit başlar: “ bizi sizi ararız….:)” ha ha ha… Enerjye bak kız işi kaybetti espiriler gırla gidiyor… Ya da oğlan iş görüşmesinden çıkıyor babası arıyor “Efendim baba ….hıı…. Arıcaklarmış işte baba ya telefonu meşgul etme geliyom şimdi :)” …..

Hani birde internet üzerinde böyle işten ayrılma sebebi yazar… Orda standart terimler kullanılır, “ücret”, “ mesleki tatminsizlik” bu ikinci kelimeye bayılıyorum ben… Yine sesleniyorum anket çoğunluğuna işten en çok ayrılma sebebi bu mevzuu değilse ben de Öznur değilim Fatma’yım bak bundan sonra hem de Kara Fatma… (not: ben söylemiştim sana ne olacağımı:))

Yalan söylemeyin hepiniz interneti kullanıyorsunuz. Öyle ya da böyle… Hepsini bir kenara bırakın bu yazıyı okumak için tıkladınız bir linkiJ İnternet bazen size bir uyarı gönderir: Bu uyarının adı : “ Sistem Hatası”’dır… Alt şekilde görüldüğü gibi…

   SİSTEM   HATASI
  

   T.C. “Gençlik Mutsuz” adlı   bir sorunla karşılaştı, yenilenmesi gerekiyor. Bu durumdan dolayı özür   dileriz.
  

   Hayalleriniz, umudunuz   üzerinde çalıştığınız gelecek planlarınız kaybolmuş olabilir.
 
Lütfen   bu sorunu Hükümet kanallarına bildirin.
 
 T.C. Hükümeti  Eğitim Sistemi ve Gençlik çalışmalarını   değiştirme ve geliştirmesine yardımcı olmak üzere gönderebileceğiniz bir oy   pusulası oluşturduk. Bu pusulayı gizli ve imzasız olarak işleme koyacağız. 
 
Bu pusula içeriğini görmek   için , ekrana kafanızı tıklatın…

Sistem Hatası mağdurundan yanıt: Siz sayın sistem hataları, annelerin binbir emekle dünyaya getirdiği nadide fidelerin tam da ağaç olup meyve verecekleri dönemde onları çamura bulanmaya terk edemezsiniz….

DALDAKİ KUŞ YÜREĞİM, YANGININI BEKLEYEN!

2011-06-02T03:58:00.000-07:00

Hep mi acele eder tavşan o iki uzun kulağıyla…

Hep mi kaçar havuç tarlaları kökleri kazık toprak bağlarıyla…

Sahi ya ne demişti Alice’ye tavşan…

“Nereye gideceğini bilmiyorsan, hangi yöne gittiğinin önemi yok!”

Bir sevgi düşünün adı yok, teni yok, dili yok…

Bir çift düşünün anı’sı yok, sözü çok…

Bir cümle kurun yüklemi olmasın

Devirin kelimeleri fütursuzca,

Çeneden düşen had bilmez sözler vardı eskiden…

Şimdi sadece parmaklar oldu iletişimin dili…

Ünlüleri düşüren ikoncanlar…

Bze srkli slm yllyrlr!

Nasılsın sorusunun cevabı ise sabit…

Yoğun ve de haliyle yorgun cüsseler doğuruyor

Yaşam koşulları…

Şükrü gizliyor isyan ediyor işi olmayan …

Ve bilmiyor zaman…

Çünkü yol hangi yol bilmiyor insan!

Benim yollarım hep aynı yerde birleşiyor…

Biraz sadakat tozu, biraz güven çakıl taşları…

Biraz dürüstlüğün köklü ağaç bağları,

Barındırıyor içinde…

Ve köklü ağacın dallarında bir kuş yüreğim…

Yangınını bekliyor belki…

Belki kafesini…

Belki de…

BİR YANIM...

2011-05-23T04:36:00.000-07:00

İklimlerden yağmurları sevdim en çok
Gök soyunup, ıslak poyrazların ezgileriyle doğarken denizler
Ve zaman zaman beyazlara bürünürken karaların
En çok papatyalardan yaptığım taçlar yakışıyordu sana
Hangim olduğunu bilemesem de bazen
Bir yanım hep sen kaldı…
(Lizbon/Portekiz…)

Alnımdaki çizgilerden yollar çizdim önce
Sonra o yollarda yürümek için sebepler doldurdum heybeme
Elimi her daldırdığımda heybeme; zaman bir sebebimi eskitmiş oluyordu
Gözlerimin renginde bir sebeptin sen
Hangim olduğunu bilmesem de bazen
Bir yanım hep sen kaldı…
(Barselona/İspanya…)

Yüzleşmek zor geliyor şimdi çocuk olmadığım gerçeğine
Sonra bir ezgi yayılır saçlarıma düşen aklardan
Her telinde bir nağme… biraz beyaz biraz da gözlerinin karası
Hangim olduğunu bilmesem de bazen
Bir yanım hep sen kaldı…
(Lizbon/Portekiz- Ankara’dan Diyarbakır’a giderken…)

Baharın gelişini pastamın üstüne eklenen yeni bir mum haber veriyor
İrkiliyorum üflerken mumlara; “iyi ki gidiyorsun” alkışlarının sesinden
Giden yanıma ağlarken mum islerinde; kalan zamana gülüşün oluyor tuttuğum dilek
Hangim olduğunu bilmesem de bazen
Bir yanım hep sen kaldı…
(Ankara’dan Diyarbakır’a giderken…)

Doğum lekesi bir kez olur sanırdım bedende; sağ baldırımdaki gibi
Çok sonra farkettim kalp atışlarımdaki sillüetini
Ya bir cemre misali ruhuma düşen gamze?
Sahi ilk cemre düştüğü zamandı gelişin değil mi?
Hangim olduğunu bilmesem de bazen
Bir yanım hep sen kaldı…

Bir yirmi sekiz yıl daha yürür mü Seferi bilinmez
Yolun neresinde olduğu muamma
Hangim olduğunu bilmiyordum ya bazen
Yeşillerini giymiş Mezopotamya’mın dizlerinde sallanıyorum şimdi
En sevdiğim serinliğiyle saçlarımı okşuyor
Ve Mardin fısıldıyor o masalı kulaklarıma;
Bir yanın uyanık bir yanın rüyada
Kürtçe düşünür bir yanın Türkçe anlatır öteki
Bir yanın yirmi sekiz, diğeri bastonuyla ayakta duran ak sakallı bir çocuk
Sabah ezanında ağlarken bir yanın, sarhoş bir kahkahada öteki…
Şimdi biliyorum hangim olduğunu
Aslında her yanım sen
Bir yanım hep muhalif sensizliğe…
(Mardin…)

Seferi....den__________Alıntıdır...

Y(EN)İ NE BAHAR!

2011-04-21T06:26:00.000-07:00

Hani gençlikti yeşeren...sararmaya yüz bulduysa ağlayan yağmur yaklaşan kışın, (gelmeyen baharın) ya da yaş(lılığ)ın mı habercisi?

Yine bahar… Yine bahar.. Yeni olan Ne Bahar? Bir senede mart ayında Ebru gelsin… Olmadı bir Özlem, Bir Başak, Bir Zeynep, Bir Büşra, Bir Şeyda, Bir başka kız ismi yani… Ya da neden oğlumuzun adına “Kış” demiyoruz… Biz onları yakışıklı yakışıklı büyütüyoruz da sonra nasıl olsa bir kız “kışş” tlamıyor mu? Ya da “Yaz” hem böyle zengin bir kelime iken, anlam bolluğu taşıyorken… “Yazzzz” gel kızım şu ödevini yaz! (: Sonra Güneş’ten olma Dünya’dan doğma mevsim kızımız “Bahar” evrenin ilk ve son çocukları gibi iki mevsime verilmişken neden biz ilk olanına sadece “Bahar” diyoruz! Evet farkettim Sevgili Okuyucu; şu an “Bahar”ın ilk iki harfi ile ba-ymak üzereyim sizi.(Nerdeyse reklam oluyordu bir kombi markası ile (:) Bunu düşünerekten konuyu küçük bir bahar tasviri ile memleket manzarasına sürüyorum… Terfi ya da tenzil ile..

….Toprak düğüne hazırlanan gelin telaşı içinde… Zeminlerini hazırlamakta en muhteşem cemiyete… Güneş artık bulutları “püf”lemiş de daha net görüyor dünyayı! Soğuk havada sıcağın camları buğu yapması gibiydi benim bulutlarım diyor… Isındı dünya geliyorum şimdi aranıza… Her yuvaya girse çıkmamacasına ya! Güneş’in cüretkarlığını gören fideler yeşermekte çocukların gençliğe yolculuğu gibi… Heves etmekte uzun boya biraz daha çabuk ulaşmak için hayata… “Haberler’de yazıyor: Kaybolan Kayseri’li çocuklar 2 yıl sonra bulundu diye” Anne ağaç sitem ediyor, şu meşhur sesi tatlı olan ağacın katillerini 2 haftada buluyorlar da benim evlatlarımınkini niye 2 yılda? Artık hiçbir anne ağaç, düşürmeyecek tohumlarını toprağa, bağımsız yeşersin diye! Korkum bu ya! Haşerelerin fidelere zararı……..

Bahar en sadık dostumuz gibi her sene bu zamanlarda bütün sitemlerime rağmen geliyor… Şöyle bir bakıyor ben hangi mevsimim… Bütün gençlere yeni cıvıl kelimesini türetenim… Ben haber verdim mi düşen cemre’mle geleceğimi… Herkes de bir hazırlık, yüreklerde aşk özlemi telaşları v.s.Bu sene benden sonra yaz’a seçim görevi vermişler… Güneş ile konuştum… Bir gün doğacak sandıktan inşallah! Ve ben sürecem yüzümü tüm insanlığa da… Kış oğlunuz olmasa nasıl baharların kıymetini bilirsiniz ya!

Ekşi erik dilimin ucunda, çiçeklerin kokusu burnumun… Gözlerim manzaraya açık, ellerim yazmaya… Sözlerim susmaya. Şimdi sesleniyorum Tüm fidelerin tomurcuklarına ve kara toprağa… Senden geldik sana gelicez ya! Sen Güneş’imizi doğru ayarla… da. Açmasın hiçbir gölgede soluk gonca…

23 Nisan’ın yaklaştığı bu günlerde, Nisan ayı yazısı adına: Tüm memleketimizdeki fidelerin daha sağlıklı yetişmesi için el ele verelim... Güneşimizi de gölgemizi de iyi bilelim…

Sevgiler… Herkese…
Fotoğraf:Onur ALTINTAŞ

HAYDE TRABZONA! -köşe yazım...

2011-04-17T12:14:00.000-07:00

Aşkınızı Uzungöl'de ölümsüzleştirin, kederlerinizi Sümele manastırının çıkış yolunda yorun çam ağaçlarına asın tek düğümle... Sonra huzuru Atatürk köşkünde alın derince... Gülbahar Hatun Cami’de hiç etmediğiniz ruhlara hediye edin duanızı... Sarı koca duvarlara dönen tatlı yüzlerle terk eyleyin geçici hastalıklarınızı Ayasofya Müzesinde... Ve unutmayın....Bize ya da size HER YER TRABZON... Her yer TÜRKİYE..

Trabzon Belediyesi Gençlik Meclisi 23 – 27 Şubat Tarihleri arasında 1.Türkiye Gençlik Buluşması kapsamında bir üst paragrafta yazdığım tasvirin sahibi Trabzon’da 150 konuğunu ağırladı. Söz konusu etkinliğe 36 Yabancı Ülkeden ve 81 İlden katılım sağlandı. Kocaeli ilini temsilen; Başiskele Kent Konseyi Gençlik Meclisi Gönüllüleri ben ve arkadaşım Şeyda ve İllerin gençlik adına birçok organizasyonlarda temsil misyonunu üstlenen Gençlik Merkezi gençlerinden, Samet KARAGÖZ seçildi.

Biz Başiskele Kent Konseyi Gençlik Meclisi olarak, Spor ve Gençlikten Sorumlu Devlet Bakanımız Sn:Faruk Nafiz ÖZAK, Trabzon Valisi Sn. Dr. Recep KIZILCIK, Trabzon Belediye Başkanı Sn. Dr.Orhan Fevzi GÜMRÜKÇÜOĞLU, Karadeniz Teknik Üniversitesi Rektör Yardımcısı Sn. Prof.Dr.Orhan AYDIN, Trabzonspor Teknik Direktörü Şenol GÜNEŞ ile aynı karede yer alma ve Kadın Meclisimizin projesi olan “Eşsiz Değerler” fileleri ile ilimizin pişmaniyesi ve ilçe tanıtım broşürlerini takdim etme fırsatına eriştik. Aynı zamanda bu ziyaretlerin yanı sıra Uzungöl, Sümela Manastırı, Atatürk Köşkü, Ayasofya Müzesi, Gülbahar Hatun Camii ve Türbesi gezilerimiz, Eurodesk Gönüllülük Semineri, Belediye Başkanı ile Çalıştay, Olimpiyat Elçiliği misyonu gibi konferanslar ile de güzel bir organizasyona noktayı koymanın memnuniyeti içindeyiz.

Bir gün yolunuz düşerse diye başlar ya tavsiye mektupları gezilecek, görülecek yerlerin. Memleketin Doğu Karadeniz’ine yolunuzun hiç düşeceğini sanmam ama rotanızı çevirmeniz hususunda kat-i kararlar almanız gerektiği kanaatindeyim. Bir gün gökteki sisli havada, çiseleyerek omuzuna değen yağmur damlasında, mis gibi kokan hamsi ve turşu tadı damağınızdayken hala, bordo ve mavi rengini görüyorsun bir zeminde yan yana, Karadeniz hamsisini arıyorsa gözleriniz tezgahta, ve Trabzon’dan gelin aldıysa dayınızın oğlu nüfusuna, biri “Akçaabat” yerine “Akzaabat”, gelir misin yerine “geliymusun” Hadi yerine “hayde” diyorsa sana…E durma daa!!! Hayde Trabzona!

Bu sene 2011 Yaz Olimpiyatları da bildiğiniz üzere Trabzon’da gerçekleşecek. 23-30 Temmuz arasında sürecek olan müsabakalarda 9 branş yarışacak ve 49 yabancı ülkeden katılım sağlanacak.

Son olarak da bu Organizasyon’da emeği geçen en başta destekleriyle ve yakın misafirperverliği ile Trabzon Belediye Başkanı Sayın Dr.Orhan Fevzi GÜMRÜKÇÜOĞLU’na, Gençlik Meclis Başkanı: Muharrem TOSUN’a ve ekibi her biri kardeş hemşehrimiz olan; Melek ACER, Okan YILMAZ, Zeynep ALTINDAĞ, Barış AKYÜZ, Meryem ÇELENK, Güler YILMAZ, Hasan Ali GÜNAYDIN, Bülent UZUNOĞLU, Emre YURTSEVEN, Aleyna GENÇOĞLU, Çağla AKKOL , Mustafa Kemal ŞAHİN, Abdulrahman AKDENİZ, Tuncay GEZDER, Elvan BİRİNCİ, Cansın ŞAHİN, Pınar BALCI’a ismini unuttuğum varsa af olmak kaydıyla : ) teşekkür ve sevgilerimi sunuyorum…

Veeee Trabzon'dan Manzaralar!...

ÂMÂ’NIN KOKU DUYUSU

2011-02-03T02:39:00.000-08:00

Kör duvarların sağır telaşlarına hapissiniz!

Artık bir çok şeye gözünüzü kapatır olmuşsunuz!

…….……….Yok olmadı bir dakika…. 1 2 3 4 5…..60’a kadar saydırtma : ……....

“Artık bir çok şeye gözünüzü kapatır olmuşsunuz!” Eylemler sadece işaret parmağıyla karşıyı göstermemeli bazen, şayet psikologların söylediği gibi işaret parmağı karşıyı gösterirken diğer üç parmak kendini göstermeli… O yüzden tümceyi tekrarda fayda var. Artık bir çok şeye gözümüzü kapatır olmuşuz. At gözlükleri bile halt etmiş bizim göremeyen ve gerçeği gösteremeyen gözlüklerimiz yanında!

……………..……………Bu satırları gözlerim kapalı yazıyorum………………….……..

…Çalan alarm sesi günün aydığının habercisi… Evet kulaklarım çalışıyor şimdi… Duyuyorum… Dilimde açlığımın habercisi çamurumsu bir tat var, tahmini saat koyuyorum an’ıma… Görmediğim güneş şekline… Siz görebilenler ve görme duyusu bahşedilenler; güneş size sadece saat 12:00’de tam tepenizden bakabilir değil mi? Biz Âmâ’lar cehenneminin tepesinde ise her salise cenneti çizer o güneş!

Açlığımın kokusudur sabah… Islak ve nem kokar… Bir pencere arar parmak uçlarım ve evet oksijenin yoluna rehberlik eder Hatçe ninemde kalma kemer burnum… Ah Hatçe nine o güzel mavi gözlerinin görüsünü vermek yerine kemer burnunu bana miras bıraktığın için minnettarım sana! Şimdi söyleyenlerin doğrucusu; küçük yüzümde iki pencerenin kapalı perdeleri burun kemeriyle tutunuyor hayata! Hafif bir grip hali köreltiyor ya koku duyumu, o günlerde ben bitkisel hayata geçmiş kaktüsleri oynuyorum; çöldeyim derken deve sesi çınlıyor da kulağıma bu sefer kepçe kulaklarım tutunuyor hayata... …

Renk nasıl doğadaki her hangi bir şeyin yansıması ise; boya da yaşamın maskeleyicisidir. Çirkin kadınlar boyalar vasıtasıyla kimlik kazandıklarını varsayarlar. Halbuki boya doğada sadece materyali temsil eden bir görsel efekttir belki… Ve boyanmak eylemi sadece eskimiş ve yıpranmış yüze /ye gerçekleştirilen bir tadilat işidir. İşte bu yüzden siz hep lekeyi örtmede kullandığınız boyalarınızın artık fırçalarını değiştirmelisiniz. Bu gayet iyimser bir yaklaşım… Tabloyu değil, paleti değil fırçayı değiştirmelisiniz! Boyayı artık başka bilek hareketleriyle başka yönlerde sarf etmelisiniz!

…………….Bu satırları da gözlerim kapalı yazıyorum…………………..…

Ve sana bugün 5 dakika da olsa gözlerini kapatıp derin bir nefes almanı öneriyorum… İnan farklı dünyaların duyusuna ulaşacaksın! Biraz yalnızlık kokusu alacak yanmış toprağın üstüne düşen çiğ damlasının yaydığı koku gibi, okka burnun… Karanlıkların dünyasına sadece gözlerini yumarak dahil olabildiğin için şanslı olduğunu unutma! Ve hadi yum gözlerini… de aldığın kokuyla âmâ’nın dünyasını algıla!...

Güzel Allah’ın size bahşettiği bir çift elması n’olur karanlıkta bırakmayın… Ve bu lütfa haizken lütfen perdeli gözleri unutmayın..

Parça Parça ama Paramparça Değil!

2011-01-31T22:47:00.000-08:00

KARA YILDIZ

Kara bir yıldız parladı uzaktan… Kara yıldız olur mu? Oldu işte… Kapkara bir yıldız parladı uzaktannnn…. Kara parlar mı? Deme… Parladı işte… Kömür gibi ışıldadı… Gözlerini pörtletip de üzerime hasta mıyım diye diklenme! Kömür gibi kara yıldız ışıldar işte… Işıldadı… Sen hiç yerin bilmem kaç metre altında bir zindanda kömür bulmak adına çalışan adamı tanıdın mı? Yazık… Onlar sana anlatırdı kömürün nasıl ışıldadığını… Peki diyeceksin lafı uzatma! Eee n’olmuş kara yıldız(!) parladıysa? Tatlım bunca laf boşuna kara yıldız parladı uzaktannn… çok uzaktı ya zaten parladı ve kaybetti izini… Hepsi bu!

KELİME FLÖRTÜ

Bir kelime düştü önce zihnime, sonra şöyle döndü bir dilimde… Ve parmaklarıma kadar değdi ucu. Zihin emretti dile söyle ve yaz hadi! Parmaklar tüm Rabbimin emaneti bedenim gibi telkine uyup yazıverdi… Evet ve nihayet kelime zihinden kaleme düşeyazdı… Bu yüzden özi yazdı… En büyük flörtüm kelime şimdi… Hiçbir erkek değmemişken tenime, (saç) telime o kelime çoğu zaman bütün bedende geziverdi. Bedenime de ruhuma da sahip oldu işte… Ne bir zihnin telkini, mantığın yetisi yer ediyor şimdi… Sadece Kelimenin diktesi!... Kelimeeeee hadi düştün dile…. İyisin yine….Seviyorum Seni…..ve biliyorum karşılıksız değil bu sevgi….: )

UYKU

Uyku kelimesi nereden türemiş acaba? Uyumaktan biliyoruz elbette ama uyumak nerden işte…. Uyumlu olmak. Herkes aynı saatte aynı şeyi yapmasından uyumlu olmasından mı gelir uyumak? Uykuya dalmak. Peki neden “uyuyan prenses” türer. Çocuklar güzelleşsinler büyüsünler diye bir uydurma mıdır bu? Bu bir uykulu uydurma olduğu için “uy” kelimesinin tekerrürü müdür uyku? :)

Ahhh çok uykum var… Bu cümle çalışanların “Sık Kullanılanları” el altı…

Ben çocukken babam işten gelince göğsüne yatar oracıkta uyuyakalırmışım anlattıklarına göre. Bu hep böyleymiş… Günün klasiği… 3 çocuk babası evin reisi işten gelir ve ortanca çocuk göğsüne yatar uyuya kalır… Buldum büyüyeli neden uykusuzum ben… yatacak gerçek 2. bir göğse muhtacım ben!

KENT KONSEYİ'NE DAVET!

2010-12-25T14:38:00.001-08:00

Sevgili Blog seyircileri arkadaşlarımmmmm!!! Sizlere sosyal bir sorumluluk projesi adına düzenlemiş olduğum siteyi tanıtmak istiyorum....
Aşağıda görmüş olduğunuz link ile onunla zaten tanışmış olacaksınız.
BAŞİSKELE KENT KONSEYİ KADIN MECLİSİ

Peki ne işe yarar bu kent konseyi derseniz şöyle izah etmeye çalışayım. Yönetmeliğe dayandırılarak çalşmalarını yürüten ve kurulması kanuna dayalı bu meclis kadınların sosyal teşkilatlannmalarına destek olmakla yükümlüdür. Kentsel bilincin oluşturulması, kadınların ekonomik anlamda özgürlük kazanabilitesinin artması, v.s. Bu bağlamda KENT KONSEYİ olarak ilçede ya da ilde nüfusun ihtiyacına göre alt meclisler kurulur, bizim kent konseyimiz; kadın meclisi, çocuk meclisi, engelliler meclisi ve gençlik meclisi olmak üzere dört meclis grubundan oluşmakta.

Peki 2. soru ne tür faaliyetler yapılıyor ise? Bunun için lütfen sitemizi ziyaret edin.... Ve çevrenizde gördüğünüz tüm ihtiyaçlara göre örnek fikirler, projeler, talepler, şikayetler hususunda bizlere muhakkak bilgi verin....Ve ulaşın....teşekkürler...

Sevgiyle Kalın aaa Dostlar!!!....

ANAFİKİR!_Köşe yazım

2010-11-30T02:23:00.000-08:00

Kıza senden bahsettim ya da oğlana…. Hım dedi içinden aklında başka biri var belli ama kaderci de seni de görmek istedi… “kısmet belki de kaderim o” dur diyor hüzünlü gözleri… Bir güzel anlattım o sormadan seni kalemlere döktük maddi varlığını önce ev, araba, mücevherat ve arsaları tamamladıktan sonra ne yazık ki maneviyata varabildik… Maneviyat… vardı sende o değil mi? Hani şu seccadenin altında gizlediğin, Camilerin şadırvanında yıkadığın, kocaman yaşlı kırışık tenlerin karşısında ötelediğin bir saygı duruşu gibi asil olan değerlerin… Çaresizlik karşısında biçare, Kararsızlık karşısında bir meçhule sürüklediğin kendin… Nasıl anlatılabilir… En iyi sıfat “5 vakit namazında bu çocuk” tümcesi midir? Ya da ahlakı, terbiyesi rayında mı? Namaz bir Müslümanın arınma biçimi ise hangi Müslüman bu yolda ahlakını temiz tutamaz ki? Mi? Neyse… Felsefe yapmak değil niyetim… Ona senden bahsettim işte… Sen bile bilmediğin şeylerin farkına varacaksın bahsettiklerimi görünce(!)

Ne çok istiyorum senin mutlu olmanı… Bazen kendimden bile çok… Hep iyi insanlarla karşılaşmanı, güneşlere doğmanı, bulutlarla ıslanmanı ve tüm bu serzenişlerinde dört mevsimin… Islandığında dostluğumla ısınıp, doğduğun güneşlerinde gün’ üne eş olmayı…
Klişe sorular dolaşıyor küçük kutucuklarla kafamın üstünde. “En çok hangi müziklerden hoşlanırsın?”, “Hangi takımı tutuyorsun?” , “ Boş zamanlarında ne yapmayı seversin?” , “ Görüştüğün dostların var mı, arkadaşların?”, “ Gözünün rengi ne ki senin?”, “ Ya boyun kaç?” , “ Yaş sorulmaz ama maaş?” Ya da tam tersi geyik muhabbetine yol almış ceylan çırpınışları… Bir tarifi olmalı yaşanılanların… Bir tasviri… Ve en önemlisi bir sebebi?

Midemde iğrenç bir solucan var… Sürekli pislik yapıyor. Toprak sanmış vücudu eşeledikçe eşeliyor…

Danaburnu: çocukken ismini duyup da güldüğüm fide düşmanı bir böcek… O da toprak altında yaşıyor. Toprağa büyük bir emekle ekilen fidelerin burna benzetilen ağzıyla Yaşam’a bağlanan yerlerinden –köklerinden- ayırıyor… Yeşil çamın Erol TAŞ’ ı, Nuri Alço’su gibi… İki sevgiliyi ayırıyor işte.. Bir fidan biri su…

Aşk sanırım midedeki danaburnu… Bir flört evresinde ilk günlerdeki heyecana temsil aynı zamanda… Kemiriyor içinizde bir şeyleri. Bir yerde mantığı ısırıyor, öncelikleri, istekleri dişliyor, talepleri, arzuları kemiriyor..vs. Her birine kocaman acısız törpüler vuruyor. Acıları o törpülerin yokluğunda ortaya çıkıyor. İçinizde belki de büyütmeyi düşündüğünüz bir fide bir türlü büyüyemiyor.

Şimdi şöyle baktığında yukarıya, üstteki 6 paragrafa ne çıkarabiliyorsun? Yılmaz ERDOĞAN kafasını uzatsa bu yazının bir yerinden de hazır uzun zamandır Ç.G.H.bunlar’da çıkamazken sahneye, yer tutsa bu yazımdan kendine ve sorsa: “ Bu yazının ana fikri nedir?” diye : ) Cevap verebilir misiniz? Peki cevap konusunda sizlere yardımcı olmak adına daha önce sınav temalı yazımızın finalini tekerrür edelim.

Şıkları veriyorum: Sizce YazaN’ın fikri ne?

a) Her insanın hayatta muhakkak yaşayacağı/yaşadığı flört evrelerini ti’ye alan gözlemci bir yazı yazma çabasında.
b) Bence yazan’ın kafası karışık yine…. Ahhh Öznurrr…Are you good? : )
c) 6 paragraf yazarak 6 Aralık’taki doğumgününe çağrışım yapıyor : )
d) Danaburnu bir ilişki geçmişine mi haiz acaba?
e) Toplumun yozlaşan davranışlarının altını çizerek uyandırma servisi görevini üstleniyor;)

Ruh_Sal__Ruhumu Salsam Sana!..

2010-11-01T06:05:00.000-07:00

Offf ! İçimde koca yaraların kabuk tutmaya heveslendiği anlara şahitlik ile meşgulüm şu aralar....

Göz kapaklarımın altına gizlenmiş kocaman ıslak su torbaları var...Arada bir fire veriyorlar da silecekleri çalışmayan otomobil ön camı şakası yapasım geliyor kara gözlere...

......gözlerimmm evet görmek istediği öyle çok şey var ki şu hayatta! ve hepsini silebilir bir çift bakışa...

.......güzel kalktı mini eteğini çekiştirdi önce sonra bluzunun alt kısmını düzeltti, saçlarını arkasına salladı ve kaşlarını çizdi parmaklarıyla sonra dudağındaki ruju aynı parmak uçlarıyla rötüşladı....ve topuklarını yere vurdu...aynaya bakarken gülen poz meraklısı yüzünü arkaya itelemiş...dik duruşlu yürüyüşünü gerçekleştiriyordu şimdi....Acınası rol! Ağlanılası hâl!.. Bu olsa gerekti...........Bürünesi suret gibi.......!

Eti moraran canlar acır... Kızaranlar...Kanayanlar... Burulanlar...Kırılanlar... Halbuki kalp de acır ya... o sadece kırılırmış gibi biz onun sadece kırılgan yanlarına hassaslaşırız.... Blog seyircileri....benim kalbim morardı sanki.... Savacak biliyorum....Kaşınacak önce bir kıpırtı hareketi ile savmaya meyilli... sonra mor renkleri kara'ya sonra ten'e dönecek....sonra İyileşecek.... İyi leş -ecek....

ahhh Ruh-sal bir durum...
Ruhum şiir yazmakta...
Ruhumu Salsam Sana.... s a ç m a!...

"Lovely Blog" Ödülü

2010-11-01T00:28:00.000-07:00

Sevgili Arkadaşım Melly,

Beni etiketlemiş olduğun ve yine hatırlatma tahtasına en pembe raptiyelerle huuuuuu "kelime yığıcısı" sen de bu panoda 9.sıradasınız dediğin için öncelikle teşekkür eder sonralıkla da ben deniz senden tembel olan bir yığıcı olarak ödev bilip SEVGİLERLE cevaplıyorum.... böyle aşk'lı, sevgili birşey olduğunu düşündüğüm bu ödülün yeni yaşıma girmeme 1 ay kala bana bol şans ve pembeler, sevgiler, getirmesini diliyorum.......:)

Ha ödülü alanlar da öyle aldıkları gibi cebe atamıyorlarmış, kurallar varmış...

Kural 1- Ödülü kabul etmek ve ödülü veren kişiyle bloğunuzda bağlantı kurmak.

Kural 2- Ödülü 15 blogcu arkadaş ile paylaşmak, genele bırakmamak.

Kural 3- Seçilen 15 blogcu arkadaş ile iletişim kurmak ve seçilmiş olduklarını bildirmek.

Eveet, benim ödüle layık gördüğüm "Lovely Bloglar" linkleriyle birlikte şunlar;

1- Bitter Tanesi

2-Bilge'nin Günlüğü

3-Sufi Saja

4-Ateş Böceği

5-Zeugma

6-Handan'ın dünyası

7- Dalgaları Aşmak

8-Kitap Kurduyum Ben

9-Gımızı Momol

10-Karakız'ın güncesi

11-Dervish's way

12-Peri Der ki

13-Haykırış

14-Uyduruk Prenses

15-Hüpcadısı

Sevgiler....:)

Mimlenmişim (aa) !

2010-10-24T23:58:00.000-07:00

Sevgili tembel aile kızı arkadaşım Melly :) beni mimlemiş. yani kendisine sorulan bir soruyu cevaplandırarak zincir halkası gibi beni de eklemiş cevaplandırma görevi yüklenenler listesine :) ... adetten olduğu üzere öncelikle teşekkür ediyorum kendisine :)

Ancakkkk mim'in konusu gereği cevaplamayıp kendisine olan saygı ve de sevgimizden :) mim'i cevaplıyorum.......:)

Görev şöyle: "Kendi Sayfa İstatistiklerine Göre En Çok Okunan İlk 5 Yazı... " Ancak benim sayfamın tüm yazıları çokkkk okunuyor :)

Şaka bir yana bu blog sitesini KÖŞE YAZILARIMI, AKROSTİŞLERİMİ V.S. toplamak ve arada içimden geldiğince özgün bir şekilde duygu paylaşımında bulunmak için kullanıyorum. Dolayısıyla bi yazımın çok okunması gibi bir vizyonum olmadığı gibi çok okunan bir yazıyı ölçme, hatırlama şansım da yok!..

Melly..........senden tembel mi çıktım ben ne ? :D Sevgiler....

Not: fotoğrafın yazıyla ilgisi koca bir çelişki:)

Kaybolan Sadece Yıllar Mı?_köşe yazım

2010-10-01T01:31:00.000-07:00

Hayatınız boyunca sanki kayıplarınızın peşinden burnunu çekerek sızlayan insancıklar gibi mücadeleci süreçler kaydediyorsunuz. Sevdiğiniz kızı unutamıyorsunuz. Belki peşinden gidiyorsunuz belki de eşinizin yüzünde onu arıyorsunuz. Farkında değilsiniz belki ama kendi canınızı yakıyorsunuz.

Doğduğunuzda kaybetmeye başlıyorsunuz aslında. – son zamanlarda çoğu yazımda da çocukluğa, doğuma iniyorum ama inanın psikolog değilim:)- Evet doğduğunuzda ki kaybınız 9 ay kendinize yurt edindiğiniz anne karnı tabii ki. Ama kazandıklarınız dolduruyor bu kaybın yerini. Sonra bir süre sonra göbek kordonundan kalma bir mührün düşmesiyle anne ile bağların resmen kesilişine şahit oluyorsunuz. O zamanlarda annelerin en büyük duaları tabii ki bu bağın manevi olarak süregitmesi bir ömür.

Kayıplara derinlemesine girersek esasında işin içinden çıkamayız gibime geliyor. O yüzden biz genel olarak kayıpları sıralamaya çalışalım.

Evet en sevdiğiniz kalemini kaybediyorsunuz, silginizi, kitabınızı, defterinizi, kalem kutunuzu, kol saatinizi, yüzüğünüzü, kolyenizi, gömleğinizi, çorabınızı, tokanızı, çakmağınızı, tırnak makasınızı, cımbızınızı, telefonunuzu da nerdeyse kaybedeceksiniz ki her yerde unutuyorsunuz sesli çağrı atarak sesten bulabiliyorsunuz. Sonra takma kirpiklerinizi kaybediyorsunuz, en sevdiğiniz romanınızı birine verdiğiniz ama kime bulamıyorsunuz, kışın gelmesi ile sakladığınız yazlık(lar) adı altında güneş gözlüğünüzü, mayonuzu, plaj havlunuzu, güneş kreminizi bulamıyorsunuz. Aslında şöyle bir oturuyorsunuz da herhangi bir yere mutfakta ise sandalye, oturma odasında ise koltuk kolu, yatak odası ise yatak üstüne düşünüyorsunuz. Oturup da düşünmek de seçtiğiniz mekan düşünmenizi engellemediği gibi şekillendirmiyor da! Bir çok kayıp var şu an aklınızda, sebebini düşünüyorsunuz da belki alınganlık, belki unutkanlık, dalgınlık, dağınıklık… v.s’dir diyorsunuz. Ya da en önemlisi siz fark etmeyerek ötelemişsiniz tüm belleğinizde yer alan materyallerin kaybolmadan önce işgal ettikleri mevkileri.

Bilimsel bir araştırmaya göre değil ama psikologların söylediğine göre; – kopamıyoruz psikolojiden bugün:)- insanoğlu hafızasında yer alan ve unutmak istediği bir takım şeyleri unutmaya çalışırken bilinçaltı unutmaması gerekenleri de siliyor. Dolayısıyla siz belkide annenizi kaybettiğiniz o günü hatırlamak istememe güdüsü ile silerken o an’a ait klasörü alt dosyalarla birlikte kol saatinizi ve gömleğinizi nereye koyduğunuzu da silerek, unutabiliyorsunuz. Ve böylece kayıp doğuyor.

Peki ya soyut kayıplarımız. Sabrını kaybetmek, sevgini, özgüvenini, iyi niyetini, hoşgörünü, saygını, saygınlığını, onurunu…v.s Ya da sevdiğin bir insanı kaybetmek… Hayatın bir dönüm noktası… Bir insanı kaybetmek değil ama diğer tüm soyut kavramların kaybı insanların karakterlerinin olumsuz yönde değişimi ile doğru orantılı… Karakter ise bir insanın yaşamı esnasındaki etkenlerin şekil verdiği heykeltıraş sanatı. Çok çocuklu bir evde yaşayan çocuk bireylerin ebeveynlerini paylaşamaması ve bu bağlamda da hayatı boyunca kıskanç olması gibi. Baskıcı bir toplumda özgüvensiz bireylerin yetişmesi gibi. Dayakçı babanın, küfürcü ananın evlatlarının nesli çürütmesi gibi… gibi… gibi… Sevdiğini kaybetmek ise… Sebepsiz tek kayıp olsa gerek! Bazıları kader diyor ama?

Bir de hani yazının başında şöyle parmaklarımızın rüzgarı ile dokundurduğumuz sevdiğin kızı kaybetmek mevzusu. Buradaki kaybetmek gönül anlamında tabiî ki. Ya da bir başarabilme ihtimalini kaybetmek. Örneğin üniversite sınavını kazanamamak yani kaybetmek. Gerçekleştirdiğiniz bir iş görüşmesinin olumsuz geçmesi. İşi kaybetmeniz. Bunlara da şans diyor bazıları? Bazılar da onlara inat bir insanın şansını kendinin yaratacağını! Aksi zaten yukarıda kadercilik dediğimizle birleşiyor.

Şimdi… Bir düşünelim… Öncelikle acaba bu yazıyı okurken zaman kaybettik mi? :)

Bunun üzerine fazla kafa yormadan; diğer kayıplarınızı hatırlayın… Acı olanları değil gazetemizi ıslatmayalım:) Mesela “hakikaten yaa benim mor küpem nerede kayboldu acaba?” sorusunu sorun. Ya da özgüvenimi hangi çekmecede unuttum? Sabrım hangi yastık altında gizli? Saygınlığım ne zaman raflara yükseldi? Gibi.

Unutmayalım asla… Kaybolan sadece yıllar değil. Biz hep yaşlanmaktan ve sanki bize sorulmadan hiç yaşamamışız gibi arkamızda bıraktığımız yıllardan yakınırız ya... Gereksiz telaş esasında. Önemli olan kaç yılı arkanızda bıraktığınız değil. Ve kayıp arkada bırakılan yıllar değil. Önemli olan bence şu an kaybetmeyi göze aldıklarınız, kaybettikleriniz…. Yarın yıllardan önce yıllar içinde en önemli pişmanlık sebepleriniz olacak kayıplara yer vermeyin derim ben…

Öznur bu hafta da size kayıpsız güzel yıllar diler. Nicel olarak çok olmasa da nitelikli yıllar!

Kitapkolik.net'in KİTAP ödülü Yarışmasına DAVET!

2010-08-23T23:46:00.000-07:00

Merhaba Arkadaşlar!
Öncelikle başlıktan da anlayacağınız üzere bir blog sitesinin düzenlediği kitap ödülü yarışması duyurusu amaçlı yazılmış bu yazıma merhaba diyebilirsiniz diyor ve :)

Merhabalaşma kısmını bitirdikden sonra "TEBRİK" kısmına geçersek öncelikle site sahiplerini böyle bir yarışma düzenledikleri için tebrik ediyorum ve bu yarışmadan bir vesile ile beni de haberdar ettikleri için teşekkür ediyorum.

Şimdi gelelim duyuru statiğine; şöyle ki: Kitapkolik sitesini ziyaret ettiğinizde gördüğünüz üzere yapacağınız dakikalık küçük bir işlemle çekilişe katılmaya hak kazanıyorsunuz....

Bol şanslar! İyi kitap okumalar!

Kitaplar iyiki varlar...Kitaplar en iyi dostlar...

Hayatımız Sınav! Hadi canım: )__köşe yazım

2010-08-23T01:26:00.000-07:00

Hayatınız boyunca sık kullanılanlar belleğinizde kayıtlı kelimeler gibi sık duyulanlarda kayıtlı bir cümle ile yazıyorum bu hafta size: “hayat bir sınav” ….

“Hadi canım” da sizden geri dönüşü tabiî ki bu konu başlığının…

Doğduğunuz an başlar “hayat bir sınavdır” seremonileri sizin diliniz dönemese de. Anneniz ve babanız da sınav öğretmenleriniz oluverir bu ilk sınav günlerinde. Anne; sınıf başkanı iken baba salon başkanı misyonunu yüklenir haneniz yani sizin hayatın ilk başlangıç noktası olan yuvanızda!

Evet öğretmen anne sorar: “Aman da aman benim yavrumun karnı mı acıkmış?” Yavru yani öğrenci cevap:

a) Acıktı tabi ne sandın sen yiyince doymuyor artık bu mide: ) Hu kadın sütttt.

b) Yuh artık dünyayı yedirdin… Üzgünüm ama çok yiyince çabuk büyümüyorum.

c) Babama sor o bilir.

d) Diğer. Ne biliyim gazım vardır. Bezim dolmuştur. Oynamak istiyorumdur …v.s.

e) Her şeyi de ben söylemiyim annelik güdüsü diye bir şey var bil bakalım ne? Soru sırası bende :)

Tamam güldük. Aldığınız her nefeste ciğerlerinizle sözleşiyorsunuz. Bak seni geri vereceğim birazdan burnumdan girdin ağzımdan çık. Bunu kelimeye dökünce ne kadar absürt oluyorsa esasında. Hayatın sınav olduğu gerçeği de öyle!

Ve çok emin olduğumuz bir şey var ki keza siz bir tercih yapmamayı TERCİH ederseniz… O bir tercih değil hata olur. O zaman siz ne istediğini bilmeyen birey olma adaylığından boş insan kadrosuna atanırsınız: ) Ve sistemin sizi sürüklediği yere “merhaba” diyin! Farz-ı mahal duyduğumuz kendini kurtarma cümleleri buna kanıttır: “ yaa aslında ben SAYISAL seçecektim ama İrem kankam ‘sözel seç kızım o çok kolay ‘dedi” gibi sebepler bulabiliriz. Ya da “seni ben değil kadın anam beğendi, biz de görücü usulü evlendik” gibi.

Hayat bir sınav ya hani… Önce bir okula kaydolursunuz. Her dersteki başarınız sınavlarla ölçülür ve bunların sizi hayata hazırladığı savunulur. Sonra aile içindeki sınavlar… Babanız sizi sınar… “ Oğlum yakacan mı bir cigara” oğlan cevap verir: “yok baba estağfurullah(senin yanında)” baba güler ve şöyle der: “ he he hele yaksaydın kafanı kırardım, seni DENEDİM/SINADIM”

Peki bir anne nasıl sınar kızını. Misal verelim; “Kızım Hasan amcanların oğlu da pek bir yakışıklı olmuş düğünde seni süzüyordu fark ettin mi?” Kızımızın olası cevapları: “ aman herkes beni süzdü anne zaten düğünün en güzel kızı bendim :)” , “ ayy anne onu mu fark edeceğim?” (içten de benim aklım Berkecan da o çok yakışıklı:) ), “yok anne hiç fark etmedim.” Veee nihai muhtelif cevaplar akabinde annemizin cevabı: “hele bir fark et hele bir bak senin saçını yonarım. Ben seni DENEDİM/SINADIM bakiyim senin gönlün var mı diye ?” ha ha… Evet arkadaşlar. Hayat bir sınav. Kanmayın! Sınıfta kalırsınız alimallah!

Gel gelelim yerleştirme işlemlerini yeni arkamızda bıraktığımız üniversite sınavına. İşte o sınav ile bir çok insan hayat’ı eşleştirir. Bir insanın en dinamik çağında hayat sınavı mücadelesi nasıl bir tezattır halbuki? Delikanlı ya da genç kız gezmek, kitap okumak (ama roman ders kitabı değil), müzik dinlemek, alışveriş yapmak, arkadaşlarıyla sohbet etmek, eğlenmek ister. Ama hayat bir sınavdır ve o sınav sıcak sıcak kazanılmalı… Sonrası yok! Ya kazanacaksın ya da…

17 yaşındaki bilmem kim okulu bitirdiğinde aşağıdakilerden hangisini yapar:

a) Adam akıllı çalıştığı sınavı kazanır ve üniversiteye gider

b) Sınavı kazanamaz ve bir sene daha dershane ile ailesini borca, kendini strese sokar.

c) Üstteki b şıkkını yaşamamak için ne çıkarsa bahtına puanının tuttuğu, sistemin yerleştirdiği bölümü okur.

d) Sistem yanlış ben çok zekiyim… der. : ) –büyük çoğunluk bu grupta biliyorum-

e) Ben teori değil alaylı olmalıyım arkadaş der ve piyasaya girer.

Pekala; Üniversiteyi kazanan kesim için her şey bitmiş midir yani şimdi? Hayat sınavı lys, ve ygs sınavlarından ibarettir ve onu kazanmak hayatı kazanmakla eştir(!) diyebiliyor muyuz? Hayır!

Üniversiteyi kazandıktan sonra; Üniversiteyi bitirme sınavı. Üniversiteyi bitirdikten sonra iş bulma sınavı. İş bulduktan sonra işte tutunma sınavı. İşinizde tutunduktan sonra bir eş bulma ve düzenli hayat kurma sınavı. Düzenli hayat kurduktan sonra anne ya da baba olma sınavı. Sonra sağlıklı kalabilme sınavı…. Derken sırtınızdaki kambur ve ayaklarınızdaki tutukluktan da anlayacağınız üzere; hayat denen şey tükenmiştir çoktan. O yüzden hayat hiç de öyle sanıldığı gibi 2 saat süreli ve 3 yanlışın 1 doğruyu getirdiği kontenjanlarla sınırlı bir sınav değildir. Nefes aldığınız her an bile size o nefesi bahşeden yaratanın sizi ödünç verilen can ile sizi sınamadığı ne malumdur? Bilinmez.

Hayat bir sınav! Deyip geçmeyin; çünkü hayat o kadar muhteşem bir süreç ki öyle tek sınavla sizi mezun edeceğe benzemiyor! : )

İyi haftalar… Sınavda başarılar… Esen kalın….

Ve sonuç: Sizce yazar bu yazı ile ne anlatmak istemiş:

a) Kendince bir serzenişte bulunmuş

b) Herkesin bildiği bir şey bu yeni mi fark etmiş?

c) Tebrikler sayın yazar KARDEŞ. Kardeşimdir kendisi : )___ evet öyleyiz; )___

d) Hadi canım…

e) Çok güldüm: ) Haftaya da güldür…

Bu kin kime kine?- köşe yazım

2010-07-28T03:13:00.000-07:00

İlimizin ve ülkemizin gazete manşetlerini süslüyor her gün… Kin sonrası cinnet; cinnet sonrası cinayet haberleri… İnsanlar kızıyorlar… Kızgınlıkları uğruna yenildikleri inançlarının sonu oluyor bence olası pişmanlıklar… Kötü huylar bir fotoğraf makinesinin kötü özelliği gibi… Süreci uzatıyor ve yanlışlara sebebiyet veriyor. İnsan üzülüyor. İnsan sevgisi hangi politikanın malzemesi oluyor şimdi? Hangi şarkının sözü… Hangi bestenin güftesi… Hangi şiirin dizesi… Hangi markanın reklam yüzdesi… v.s. İçimizde büyüyen bir insan var ve biz belki de zaman zaman büyümesi için emek sarf ediyoruz bilinçsiz… O büyüyen insan avuçlarımızın içinde değil de içimizde işte sadece… İçindeki insanı büyütmek gibi sevgiyi paylaşmayı becerebilmek! İçindeki insanın kıskanç tırnaklarını kırmak bazen, fesat saçlarını kesmek, yalancı faullerini kırpmak… Fazlalık saymak… Lüzumsuza yormak… İçinde büyüyen kocaman bir sevgi ağacı yapabilirsin halbuki! Kocaman tebessümleri cömertçe paylaşmayla başlar bu! Annemin sözü “en büyük sadaka tebessümdür” gibi… Sen servetlerin peşinde koşarken ya da servetlerin hayallerinde yüzerken delice; en büyük servetin kendinde olduğunun farkına varamaman ne büyük endişe! Benim bir tezim vardır “ kötü insan yoktur, insanı kötü yapan olaylar vardır” diye… Düşünsene bir… Hangi çocuk kötüdür? Hepsi birer melektir bu yeryüzüne inen anneleri olan melekten bir kopya… bir parça… Hiçbirinin derdi değildir sümüklü burunları, yemekli ağızları, yırtık kazakları… Para kavramı yok onların şu an belleğinde! İyi ise göreceli falan değil öyle… Anneler tembihledi bir tek yabancı amcalar kötü! Hayat toz pembe… Akrepten kolları yok onların insanları sokan… Taştan kalpleri yok onların… İşte bu yüzden bazen bugün günümüzde; İnsan değil insan-lık kanser olmuş… İyi huylarımız kolumuz, bacağımız, böbreğimiz, ciğerimiz gibi kansere yenik düşen, kopup giden parçalarımız olmuş; diyebiliyoruz üzülerek. Ama insanları değiştirmek de zor olsa gerek… Onlara nasıl dersin sana kıskanç yeşil gözleriyle bakarken… Bak koptu işte yüreğindeki merhamet diye… Bu bir kanserse kötü huylara teslimiyet… Nasıl söyleriz yüzüne… Ya da söylediğimiz zaman nasıl bir insan oluruz insanlığa dil uzatan! Sanatçı var olan odunu hayat katabilme yetisine haizse o zaman kendini yaratmak da bi sanattır diyebilir miyiz(pinokyo)? Kötü huylar sonradan edinilen hayatın sana kamçıladığı bir yara ise şayet… Kalkanların olsa ya iyi huyların ve gizlemesen onları… Ötelemesen… Bu hayatta istediklerini elde etmenin yolu başkalarının isteklerini yok etmek olmamalı hiçbir zaman! Dualarınla ve hayırlısıyla istemeyi bilmeli ve nihayet istemelisin! Senin için iyi olanın kurduğun plandaki gibi kin’ine seni yenen düşüncen gibi bir eylem olduğunu düşünemezsin. Belki de senin için hayırlı olan aksi...bilemezsin! Peki tüm bunlar seni kaderci yaşatmaya mı itiyor? Elbette hayır. Hakkında hayırlısını dilemek yaşlı bir amcanın senin için dileği olamaz sadece. Sen her sabah güneşin gözünü aydınlatarak seni yeni güne uyandırmasıyla söylemelisin… “Allah’ım bugünde hakkımda hayırlısı ne ise onu nasip et” diye… Bu kin kime kine? Diye bir sorum var cevaplayabilir misin? İçinde büyüttüğün insan kindar olmasın! Kin güzel bir şey değil o kesin! Hepimiz bu dünyada üstlendiğimiz misyonları yerine getirmek için varız! İnsan psikolojisi bu misyonu yerine getirdiği süreçte bazı noktalara takılır. İçinde tarif olunamaz bir kin beslemeye başlar… O kini yaşatmayın!

İskelede Baş... Başiskele'de Taş...-köşe yazım

2010-07-16T07:20:00.000-07:00

Başiskele ilçe gazetesine yazdığım köşe yazım!__İlle bize yaz diyen Başiskele Gazetesi imtiyaz sahibi Murat ULAŞAN arkadaşıma sevgilerle!

Biri konuşur 29 harfi raks ettirerek:

Dün gece bir yağmur yağmış coğrafyama… Deniz kokusu estirmiş de kendini göstermiş edalı bir kız gibi nihayet bu gecede rotama… Ormanların gizemi; koyu yeşil ve açık yeşilin savaşı gibi şimdilik… Örtü bitkiye örtülen ıslak bir zemin timsali…

Bu sabah bir güneş doğdu kimyama... Tahtadan kemiklerim ısındı usulca… Kurudu akşamdan kalan yağmur damlalarım… Burnumda mis gibi ıhlamur ağacının kokusu… Dünden yağan yağmurun yanmış toprağa verdiği koku! Annemin poğaçasının kokusu… Babamın dumanının…

Zaman biraz önce saydığım süreç; sabahında güneşi doğuran, akşamında aynı hızla batıran…

Bu öğlen insan oturdu biyolojime… Tahtadan kemiklerim şahittir çok ayakkabı numarasına… Hırçın bazen yolcularım, küfür ediyorlar sağa sola… Bazen de ılık bir bahar mevsimi gibi yumuşacık, oturmuş bir kıyıma sallayıveriyorlar bacaklarını…

Benim coğrafyam şiir… Kimyam beyit… Benim statik matematiklerle işim olmadı hiç! Ama statikten sayılırsa bu nâcizhane bedenim; çok şahitliği vardır onun insanoğlu nazlarına…. Yolcuları ve yolları… Sonları ve elbette başları…

Bu ikindi söz düştü psikolojime… Ufuklar yakın şimdilik bana… Birilerine göre ufuk burnunun ucu iken birilerine göre dünyanın öbür ucu… Hiç bahsi geçmeyen öbürlerine göre ise bir zamanlar tanınmış ya da tanınmaya aday bir erkek adı…

Baş ağrılarım var benim… İklimim sert tıpkı insanlarım gibi… Hevesli insanlarım var! Topraklarımda ekmek kazanan ya da kazandığı ekmeği topraklarımda harcayan… Günahım ürettiğim insan çöplüğü şimdilik ve en büyük sevabım sen duymasan da sana verdiğim oksijenim ormanlarım…

Gökyüzü de hırçın tıpkı denizim gibi mevsimim gibi… İNSANIM gibi…

Bu akşam acı yaladı Fiziğimi… Tahtadan kemiklerim sızlıyor şimdi… Henüz topraklara gömülü değilim daha yeni doğdum! Kemiklerimin üzerinde yürüyenler bahsettiğim coğrafyanın kullanıcıları… Kılavuzu oksijeni bu doğanın yarattığı…

Cümleler kısrak…. Kerpetene vurulmuş sıkışık kavramlar fink atmakta yazılarımda…

Bütün ilkokul müfredatı dersleri tanımlamakta zorlanan ve anlatmaya çalışan ben… Hangi okulun, hangi sınıfında öğrenciyim… Merak edene…

Ben bu ilçede bir iskeleyim… edebi tasvirlerle söze saygı duruşunda bulunan.. . Sen ise beni okuyarak çoktan baş tacı edilmiş olansın… iskelenin Baş’ı BAŞİSKELE’ye ayak basansın! BAŞİSKELE gazetesine el atansın!

…….

İskelenin tarifi:

Bir iskeleyim; kütüğü Başiskele kayıtlarında demirbaş olan,

Bir iskeleyim; üstünde 62000 küsür nüfus oturan,

Bir iskeleyim; yeşili ile mavisini kendine manzara tutan,

Bir iskeleyim; Yeniköy maydanozu kokan,

Bir iskeleyim; Karşıyaka kabadayısına kafa tutan,

Bir iskeleyim; Yuvacık barajında balık tutan,

Bir iskeleyim; Bahçecik de konut yığan,

Bir iskeleyim; Kullar da ekmek kazanan,

Bir iskeleyim; Başiskele’de yaşayan…

Baş iskeleyim belkide….

Belkide iskelede baş…

Başiskele de Öznur altınTAŞ’ım işte!

A(LI)ŞK – ANLIK…

2010-06-30T01:44:00.000-07:00

Aşk anlık bir alışkanlık işte!

Bir gün olur.. bir kız bi adamı sever… Neyini sever… Pratik araba kolunu sevmesi gibi uzun kolların sever onu sardığı için : ) Kendisine yakışan kırmızı kazağını sevmesi gibi boyunu, pos(t)unu sever yine ona yakıştığı için : ) Sonra sesini sever yalnızlığını unutturduğu için… Sürekli arayan, soran birinin varlığıdır bu çünkü… Birlikte bir şeyler yapmanın adıdır “çıkmak” birlikte sinemaya çıkmak, yemeğe çıkmak, merdiven çıkmak, asansör ile çıkmak, yokuşu çıkmak, arabayla çıkmak, motorla çıkmak, tatile çıkmak, turneye çıkmak, ……..v.s.: )
Aşk alışkanlıktır işte…Hemcinslerimin ilişkilerinde ayrılık akabinde acı çektiklerini ve böğür böğür ağladıklarına şahit oluyorum. Sorduğumda adına “aşk” diyorlar cevabını alıyorum ve gülüyorum: ) Aşk değil bu alışkanlık diyorum… Onu değil onunla geçirdiğin an’ı özlüyorsun ve onun acısını yaşıyorsun…..”hımm diyorlar “ bir süreliğine süsüyorlar……………..

Aşık olmak istiyorum…
Her an biri tarafından aranmak, merak edilmek, mesajla sürekli taciz edilmek…. Tanıdık tanımadık herkese gülebilecek saçma sapan gülme ve merhaba deme şirinlik tebessümlerine bürünmek istiyorum… Her yerde onu görmeyi, gittiğim yerlerde özlemeyi, izlediğim dizi kahramanlarını ona benzetmeyi… Hasta bir adamla birlikteymişim gibi sürekli kıskanılmayı… Tüm özgürlüğüme düşkünlüğüme rağmen bir zamanlar hiç tanımadığım, hiç bilmediğim bir yüzün çatan kaşlarıyla giymeyeceğim kıyafetleri, yapmayacağım davranışları, söylemeyeceğim sözleri, gitmeyeceğim yerleri, görüşmeyeceğim arkadaşları tüm mantıksızlığına rağmen usul bir kedi gibi uymayı istiyorum… Aptal olmayı istiyorum…:)
Korkaklar dünyasının en cesur aptalı olmak istiyorum….
Tıpkı güzelliklerin güzeli olmak değilde birinin güzeli olmak gibi… Birinin güzeli…Birinin aptalı…olmak istiyorum….
Aşk diye bir şey yok! Biliyorum… Ama olmayan şeyin varmış gibi’sinde güzeli oynamak istiyorum.....
Peki sen? Sen aşkı biliyor musun? Aşk’ı yaşıyor musun?
Aşk=> Güzel bir kadınla yemek yiyip onun sana “Aşkım tuzu uzatır mısın” demesi değildir. Aşk hep güzel kadını pencerenin camından seyir etmek, bir gün aynı masada yemek yiyeceğini hayal etmektir… Bir kadını güzel yapmak ve erişilmez kılmaktır…. Dokunamamaktır….Ulaşamamaktır…
Aşk=>Peşinden koşan ve sana sürekli seni sevdiğini söyleyen adama bir gün evet diyip birlikte film izlemek değildir. Aşk bir adamın sana hissettirmeden yedi düvele karşı seni koruma güdüsünü iki cılız koluyla kartal kanadını eşleştirir vaziyette tutmasıdır. Saçma sapan gerekçelerle 3. Gözlerden kıskanmak değil de kendi gözünden, elinden, gönlünden korumaktır… O dünyanın en çirkin kızı dahi olsa – ki çirkin kadın yoktur- ona bir ilah gibi tapmak… Her daim variyetini yanında hissettirebilmektir… Sürekliliktir… Kudrettir…
Sen ne dersen de işte aşk diye bir şey yoktur…. Etrafında seni sürekli aşk’ın variyetine kandıranlara söyle bundan sonra… bir şeye ulaşamıyorsan, dokunamıyorsan ve o senin için kudret ise süreklilik ifade ettiriyorsa Aşıksın! Belki yaradanına belki yaradanın yarattığı aciz bir kula!

Ne mutlu gencim diyene(!) -köşe yazım

2010-06-25T04:39:00.000-07:00

“Heyy gençlik okuyor musun beni?” dedi kız yazma hevesli bir tavırla sanki… Okumak; peygamber efendimize Cebrail meleği tarafından emredilen değil miydi? Okumak; öğretenlerimizin sürekli telkin ettiği bir eylem ve aklı başında görünen her toplum arasından entel denen aydın kesimin verdiği ödev ve cahilliğe karşı alınan önlem değil miydi? Diye düşünerek…

Okudu gençlik… ve söyledi… Ne mutlu gencim diyene(!) İnanmadı sonra… İnanAmadı!

En klişe sözdür hani: “ben senin zamanında olsaydım” diye büyüklerin gençliğe söylediği temenni ve en küçüklerimizin “büyüyünce yapacaklarını ertelediği” eylemleri… Şimdi genç olsaydı yapılacaklar ve bir gün büyüyüp delikanlı ya da genç kız olunca yapılacaklar aynı kefede hesaplanır. Halbuki en nihayetinde biri geçmiş zamana biri gelecek zamana dayanır! Ortak nokta: gençlik…

Gizem genç ama içi geçmiş… İçi geçmek çürük bir meyve gibi… tabiri caizse güneşte kalmaktan ötürü haşlanmış bir sebze gibi.. bir çileğin toprağa değen kısmının çürümesi gibi… gibi… gibi…

Hayriye teyze ise çoktan yılları devirmiş bir teyze şimdi… Torunlarına en büyük söylenme sözü: “pehh ben şimdi sizin zamanınızda olucaktım!” tabii. Sanki gerçekten hiç onun zamanında olmamış gibi.. Gibiler tekerrürü sever.. Dolayısıyla örnekler de çoğu’zlara gebe : )

Geçmiş unutulması gereken bir şeydir her daim. Ve gelecek planlanması gereken… Şu an yani şimdiki zaman ise unutma ki yaşanandır sadece… Dolayısıyla sen yaşarken ne geçmişi unutabilirsin ne de geleceğini planlayabilirsin… Unutmadığın için ne kendine kızabilir ne de planların tutmadığında da sövebilirsin. Çok ayıp küfretme kendine;)

Teknolojinin bir şekilde kendi içinde yalnızlaştırdığı bir gençlik tablosuyla karşı karşıyayız maalesef! Facebook, Twitter, msn kelimeleri çoktan yabancı dil olmaktan çıkmış kanıksanmış terimler bizim için… Olmazsa olmazı çoğu gencin!

Gençliğe emanet edilenleri taşıyabilme yetisi… Sizce kime haiz?

Ata’m hitabesini bile gençliğe yöneltmişken böylesine; biz emanet edilen kutsal değerlere –ki bu kutsal değerler öyle somut bir miras değildir hepimize - sahip çıkabiliyor muyuz?

Kaçımız içten ezber etmiş, kanun bellemiş …Gençliğe hitabeyi, istiklal marşını…. Bizlere belkide zorla öğretilen olmuş onlar… Not defterinde ki bir yuvarlak tehdidiyle: ))) Ve yine muhtelif yarışmalarda verilen 1.lik ödülü Nutuk hangimizin ezberinde… Yani işin özü “bizi biz yapan” tarihi bilgileri çoktan unutan olmuşuz…

Dillerimize pelesenk yabancı terimler sanki gençliğimizin kanıtı… En güzel’ler hep “jicks” en yakışıklılar hep “cool” dur bizim lugatta ;) Ve ne yazık ki tarihten ders alma mevzusu şöyle dursun tarih dersini “en sıkıcı ders” ilan eden olmuşuz. Kızlarımız penguen olmuş sözüm ona Recep İvedik benzetmesiyle… Sağ ve sol yukarıda sallanır vaziyette…. Bir zamanlar bir diziyle gündeme gelen “oha”lar “çüş”ler “falan olmuş” lar yalan olmuş(?)

Yurdumdan gençlik manzaralarıydı bu üstteki paragraflar şimdi bunca paragraf sonunda çıkarım yapacak olursak hep birlikte. Eeeee?

Gençlik 7 harfli 2 hece… Şimdi okuyorsun ya beni… Ya içindesin bu düzeneğin ya dışında… Peki sorarım sana… Bir zamanlar okuduğun andımızda yinelediğin “Ne mutlu Türk’üm diyene” gibi diyebiliyor musun? “ne mutlu gencim diyene”?!?!...

Özi beyaz show'da!

2010-06-23T06:42:00.000-07:00

Beyaz Show'a Konuk olmak!..

demiştim ben....:)

üniversiteden bir arkadaşım beyaz show'a katılım için organizasyon düzenliyormuş...Dedik n'apalım gidelim gitmeyelim derken kendimizi Kanal D stüdyosunda bulduk! ama çok yorulduk... Birde konuklar dişimizin kavuğuna göre olsaydı süper bir gün olacaktı ama ne yapalım...Beyaz çok yakışıklıydı :)

Ablamı, eniştemi ve iş arkadaşım Derin Şeyda'yı ve onun kardeşlerini kaptık gittik! Aman Allah'ım yol bitmedi! Git git... Klişe istanbul trafiği mahvetti bizi...Nihayet programa geldik stüdyo çok soğuktu Şeyda'mla yolumuz ayrı düştü ama olsun gönlümüz birdi hıh :P Ayrı yerlere oturduk:(

Ablamla biz yavaş yavaş öne doğru ilerlerken kendimizi en ön sırada bulduk... Ayy Kibariye yakından ne kadar çirkin ve Defne Samyeli ne kadar yapay öyle...Murat Göğebakan'da "adam bu kadar mı içten okur ya!" gibi yorumlar bizden çıkıyor şimdi... ve bence günün adamı Fırat TANIŞ'dı nam-ı değer "kara Bilal" bi adam bu kadar mı dolu olur? Ben neyakışıklı beyaz'a ne sesi güzel kadına adama hayran olurum arkadaş! Hayatını dolu dolu farkında geçiren her insanoğluna hayranım işte ;)

Annemler izlerken bu arada 2 kere görünmüşüm... Birini burada da yayınlıcam!not: bu fotoğrafdaki espiriyi iş yerinden bir arkadaşım gönderdiğinde yaptı hoşuma gitti yazdım. Ayten'e sevgilerle!.. birde gözlük olmadan en ön sırada da olsam seçemiyorum "dört gözle izliyoruz sizi beyaz abiiii" :)

Dönüş yolunda uyuduk... Giderkende bol bol sohbet ettik ŞYD'mla! Ve nihai son GÜZEL BİR GÜNDÜ!
pAYLAşmak istedim sizlerle!

Sevgilerle! ve lütfen sakın görmemiş beyaz show'a gitmiş tutmuş bloğunda yayın yapmış triplerine sokmayın ne kendinizi ne beni :) (: ;)

bu da günün anısına son kare olsun....show dönüşü ayılmak için çay içtiğimiz kahvede;)

The Trendy Treehouse Ödülü

2010-06-21T00:58:00.000-07:00

Sevgili deep bloğumu Trendy blog ödülüne layık görmüş.Çok teşekkür ederim sevgili deep ödülü benimlede paylaştığın için:) Bu ödülün yaratıcısı The Trendy Treehouse adlı blog sahibiymiş.Trendy Blog Ödülü'nün yerine getirilmesi gereken kuralları ise aşağıdaki gibiymiş :
- Bloğunuzda ödülle ilgili post hazırlamak (Size ödülü veren kişiye teşekkür etmek)
- Postunuzda, bu ödüle uygun bulduğunuz 10 blog arkadaşınızı belirtmek.
- Postunuz'da, ödülün logosunu yayınlamak (Trendy Treehouse URL linki vererek.)
- Ödülü verdiğiniz 10 blogcuya, aynı kurallarda kendi seçecekleri 10 blogcuya haber vermelerini sağlayacaksınız. Bence bu ödül tüm blogdaşların:)

NOT:Esasında böyle zincirleme durumlardan ve mim'lerden ödüllerden pek hoşlanmadığımı daha önce dile getirmiştim... Bunlar bana sanki bu mesajı bilmem kaç kişiye bilmem kaç gün içinde iletirsen ve yukarıdaki gibi kurallara uyuverirsen....dileğin kabul olur gibi bişi;) Ama söz konusu ÖDÜL olunca ve size layık görülünce ve de içinde vakt-i zamanında satmak için tabir-i caizse göbek çatlattığım :P fidan satmak gibi ağaç kelimesi geçince yazmaya layık gördüm...;) içinizden aman lütfettin dediğinizi duyar gibiyim:) neyse:P Şimdi trendy treehouse adından da anlaşılacağı üzere ağaç ev modası manasına geliyor blog linkinide başlıkta işaretledim ziyaret edebilirsiniz;) amman etmeyin(!) size pekiştirme olsun diye de bir fotoğraf eklemeyi düşünürken bir kaç ağaç ev fotoğrafı bulup sonuna ekledim...Bilginize...sevgiler;) Bu arada eminim benim gibi yorumlayan yoktur bu postu.....Deep'çim...sevgiler...ve yanlış notlar iliştirdiysem özürler :)

Ve şimdide bu ödülü paylaşmaya geldi sıra :)

Bitter Tanesi

Haykırış

Zeugma

Fikir izleri

Nalan'ın evi

Ateş Böcegi

Peri der ki

Bilge's Diary

Damdaki adam

Pınarımdan Akan Damlalar

Bulutun gözyaşları gribulut

İsterseniz cevaplayın arkadaşlar daha önce cevapladıysanız da mazur görün.... Sevgiler...
Uğur böcekleri ;) Nazar boncukları;)Sizinle olsun...

i M e C e

2010-06-17T04:10:00.000-07:00

Bu karede olmadığı halde eklemek ile ayrıca uğraştığım arkadaşım’a dipnot: insanlarla uğraşacaksan faydan olsun fotoğraf yapmak için uğraş ! :P he he ;) : )Seni seviyorum DUYGUCUM: o

Hafta sonu cumartesi günü Arkadaşımıza kelebek yapmaya gittik!

Nasıl yani?

Şöyle ki; Nalan Kalkan daha önce ismini bu blogda adına yazılı akrostişten anımsayacaksınız; belediyede birlikte çalıştığımız arkadaşımız kendisi. İşbu arkadaşımız:P 3 Temmuzda dünya evi denen bir olaya imza atacak : ) Kendisi işi gücü yokmuş gibi kına gecesinde misafirlerine dağıtmak üzere bir boncuktan kelebekler yapıp dağıtmayı yeğledi… Kendi de bu anlamda bi hayli yol kat etti : ) ve en nihayetinde biz mesai arkadaşları olarak ona yardım etmek için toplandık. Sonuç ne mi oldu? Tabii ki öyle çok da yardım edemedik. Öğrenme denen süreci tam geçtik ki ayırdığımız vaktin dolduğuna kanaat getirdik.

İnsanları seviyorum saçının rengine bakmadan, gözünün görüş alanını seçmeden sebepsiz… Böyle toplanalım hep birlikte kahkahalar atalım istiyorum… Aramızdan birileri yeni aldığı penyesini göstersin ya da takısını… Birileri annesine kızsın, eşine kızsın(e. dyg gibi), işine kızsın(ben gibi) ve hiç tanımadığı ya da çok iyi tanımadığı birinde tecrübe etsin bunu! Onunla vakit geçirirken fark etmesin…dertleşsin…paylaşsın v.s….

…….Küçük pullar vardı elimde ve önümde tepsinin içinde rengarenk… Küçük kızlar vardı masamda, çevremde… Kimi küçüktü gerçekten cüssesine göre kimi evli belki ama küçücük hala: ) Küçük pulları siyah bir telde dizi verdik ince ince… Küçük kızlar; küçük elleriyle emek verdi tel ile boncuğa gizlice… Boncuklar telde kıvrıla kıvrıla tırtılın koza olma hikayesi gibi kelebek oluverdi… Küçük kızlar ona anten de yapıverdi… Küçük kızlar küçük pullardan kelebeği İnleyen Ağlayan bi manadan adı olan Nalan’a dizdi… Kelebeklere yapılan antenlerle diyalogu olacak bir gün her iki küçük sıfatına haiz olan objelerin… Güneş yaktı tenini… Deniz estirdi kokusunu… ve hissettirdi… Çimler yeşil ve böceklerle bezeli… Ağacın bıkmadan döktüğü polenlerin köpük banyosundayız sanki… Haylaz birkaç çocuğun girdiği süs havuzu sonrası gelen artist güvenlikçinin kaba sesi bozuyor kalabalık içindeki sessizliği… Gözlerim dalıyor… Damağımda kağıt helva arası dondurma tadı ve sızlıyor dişim sanki hala… Günlük belleğim saatleri durdurmayı bilemez ama bugünde güze bir gün kaydettiğini söyledi bana ;)

Sevgiler… herkese 12 Haziran 2010 günü anısına kocaman sevgiler…

Savamayan Yaradır Savaş!-köşe yazım

2010-06-09T06:38:00.000-07:00

Ruhum kuşanmış miğferini… Kulaklarında çınlıyor mayın sesleri… Tüfekleri, silahları var ruhumun; her an tetiğe çekilmeyi bekleyen. En ağır bombalarını stok yapmış bilinçaltına… Kalkanları dalışları olmuş gözlerinin derinlere ve evet sanırım savaş postalları bu parmak uçlarında yürütmeye sebep ruhu… Sinir krizleri telsizden gelen uyarı sesi gibi… Kanı deli denilenlerin cephesine davet ettiriyor öfkesi… En büyük eğitimi almış Tarih dersinden ruhum… Ruhum aç huzura… Ruhum hazır savaşa…
Beden titreme nöbetlerinde, baş ağrısını dindirme telaşı içerisinde… Çürük dişi söken dişçiler en nihayetinde işlemeyen beyinleri çürüklük kokusu duyulsa da Bağdat’tan sökemediler… İdam kötü ama olanlar da bizden çok şeyler götürdü diyor mübaşiri aynı ruhun…
Cümleler kifayetsiz… Derdimiz bir! Savaş olacaksa tek değil ya!
Savaş cephede yapılmıyor ya şu hayatta! Savaş en sevmediğim erkek ismi! Savaş; edebiyat öğretmenimden öğrendiğim kelime köklerine götürüyor beni… Savaş: sav-maktan mı gelir acaba? Düşmanı başından savmak için sava sava savaşmak türer… Barış gelmezse küçük kardeşi savaşın kayıp büyük…
Çocukların işi yok savaş denen kurmaca bir düzende… Küçük oyunların aleti değil insanoğlu… Bu kin kime kine? Böylesine? Nasıl çatıyorsa kaşları babamın çocukken kırdığım dersten ötürü… Bir ülke Nasıl bir kin ile savaş diye nefes alıp buna oksijen diyebilir? Hem de körü körüne kan solurken en soyut haliyle… Yaralar var ruhumuzda… Ve maalesef yaralı ruhlar yetiştiriyoruz dünyama! Anlatabilmek de güçlük çekiyoruz olan biteni! Bir insan bir insana nasıl böyle kin besleyebildi?
Söylenecek çok söz yok esasında… Fikrimiz sabit! Kolay kazanılmayan variyet…. Kolay da kaybedilmedi bir hiç uğruna!
O yüzden hep barışın olması dileğiyle… Barış’ların doğması ümidiyle… Bağırganlığımız, öfkemiz, kinimiz, nefretimiz olmasın kimliğe, ırka, cinse, kişiye, zümreye, ülkeye…. Tavrımız ve duruşumuz olsun hiç unutulmayacak şekilde tüm dünyaya… Evrene…

Mağdur Sevilir!-köşe yazım

2010-05-25T00:47:00.000-07:00

Ağrısız kulak delinir… Boya, badana işleri yapılır… Gündelik evlere temizliğe gidilir… Allah korkusuyla çocuk bakılır… Her türlü tamirat işleri yapılır………..v.s. gibi afişlerin anası bir Ülke etiketi oluşturmak üzereyiz arkadaşlar biline! M a ğ d u r S e v i l i r…

Evet ülke etiketini anlayacağınız üzere başlıkta ifşa ettik! Mağdur sevilen bir ülke nasıl olabilir ki? Demeyin! Şöyle ki: Ülkenin birinde bir varmış, bir yokmuş diye başlamayacağım okuyucularımız masal anlatanlardan epey sıkılmıştır diye düşünüyorum ve direkt Allah’ın izniyle artık konuma giriyorum. Bir ülke düşünün ki ; yetiştirdiği megastar dediği uluslar arası bir şarkıcısını önce polisine eroin bağımlısı diye yakalatıp nezaret altında tutuyor ve akabinde onu mağdur ilan edip ağlıyorsa işte o ülke mağdur sever. Başka bir tümevarım sözkonusu değildir çünkü…

Tarkan eroin bağımlısı olarak yakalanmış. “ aaa yazık ayol yalandır!” halbuki kendi arkadaşın olsa hemen inanırsın belki ve kesin bir sebep bulursun “hımm son zamanlarda çok değişmişti zaten” diye. Ama söz konusu Ülkenin bir megastarı olursa “yazık!, kıyamam oyyy sen yatma ben yatarım nezarethanede” muğlaklıkları… Bütün Tarkan hayranlarını, akrabalarını ve akıl hocalarını bir projeye davet ediyorum. Nasıl mı? Şöyle ki: Hepimizin bildiği üzere(hatırla Ağu Tuğba filmleri) bağımlıların hastalıktan kurtulmaları için tedavi sürecini kabul etmeleri gerekir. Bence; Türkiye’de bu şekilde bağımlı ve tedavi sürecini kabul etmeyen iyileşebilecek çok hasta var. Tarkan; bağımlıların kurtulmaları için bir rehabilitasyon merkezi gibi bir şey açmasını talep ediyorum efendim. Hatta sloganı bile hazır: Tarkan, bağımlılar için bir merkez açtı ve herkes tekrar Tarkan’a bağlandı: )

Klişedir ya böyle dendiğinde kendimi dışlanmış hissederim: “ Genç kızların sevgilisi Tarkan” eroin bağımlıları için açtığı rehabilitasyon merkezi ile kendi bağımlıları(yani hayranları) yani ben hariç tüm genç kızlar : ) Ülke adına eşi benzeri görülmemiş bir sosyal sorumluluk projesi çatısı altında buluştu! Bence bu süper fikir… biran önce söylendiğim grup bunu bir düşünsün… Halk ve kamu oyu ancak kendisine mal olmuş ünlü bir şarkıcıyı bu şekilde mağdur kabul edip bağrına basabilir ya da basmalı diye düşünüyorum.

Öte yandan diğer mağduriyet mevzusu bir kaset mevzusu tabiî ki! Bir ülkenin başbakanı olamayan muhalif genel başkanı bir şekilde işi dışında magazinsel bir malzeme oluyor… Ve siyasete bu malzemeden iştahlı ya da iğreti bir laf salatası yapma fırsatı doğuyor. Bir partinin genel başkanının zina kaseti yayınlanıyor; şahıs olması gereken en mantıklı şeyi yapıyor ve istifa ediyor ve sonuç, yine “mağdur sevilir” mantalitesiyle; mağdur seviliyor. Gözyaşlarıyla ağlayan gruplar, eylemler, kavgalar, salatalar, kabareler, kurular, yaşlar… v.s benzetmenin sınırı yok üç noktayı koymalı! Pat piyangodan başka isimler çıkıyor… Komplo teorileri diye sebepler sunuluyor v.s. Siyaset yine birbirinden farklı ama sonuç ortaklı teşbihlere sebebiyet veriyor… Yapmadan duramayacağım efendim: Siyaset; aynı sofrada ekmeğini paylaştığın dostun kazığına helal diyebilmektir… Siyaset; izole bir hayatı kabul edebilme cesareti gereğidir… Siyaset; mide bulantısı sebebiyle enfes sofralardan aç kalkabilmektir… Siyaset; ekosistemin, doğa dengesinin algoritması kadar ciddi bir şeydir… Siyasetçi ise ne sensin sayın okuyucum ne ben? O zaman neye hacet bu siyaset tanımlama merakları. Ben kimim de siyaseti anlatmaya çalışıyorum. Aşa ben nâcizhane bu ülkenin bir vatandaşı olarak yorumlamaya çalışıyorum gördüğüm tabloyu! Çözüm proje… Sermayem yok; olsa parti kurar aday olurdum… Bunu geliştireceğim inşallah:)
Uzun zamandır doğaçlamalar yapamıyorduk sanırım: En nihayetinde bu mağdur sevilir adlı yazımızı bir diyalogla bitebiliriz mağdur psikolojisini anlatan…

Sabahın kör karanlığında anne, evladını yolcu eder. Söylenmesi gereken tembihlerinin ciddiyeti o an için duygusallaşan gözyaşlarını unutturur anneye… Anne içini çeker ve başlar:

“Evladım; karşıdan karşıya geçerken dikkatli ol önce sola sonra sağa sonra tekrar sola bak öyle geç unutma! “
“peki anne”

“evladım tanımadığın yabancılarla konuşma!, bilmediğin şeyi yeme!, nasıl verildiğini görmediğin şeyi içme!, üstünü kirletme!, soğuk su içme!, koşma!, çok yavaş da yürüme!, çok gülme!, sakın ağlama!, mütevazi olma!, kibirli de olma!, yalan söyleme!, dürüst ol ve hep dürüstten yana dur!, küçüğünü sev!, büyüğünü say!, güzeli öp!, güzelin özeli varsa uzak dur bak sevabını al geç!; ) ....e mi ”

“peki anne:( “
Der çocuk ve somurtur…Kafası karışır; birkaç adım atar ve sonra koşarak annesine döner geri ve sorar:

“Nasıl mutlu olacağım ben bütün bunları yaparsam?”

“haa mutluluk dedinde aklıma geldi oğul… Mağdur ol… Bizim millet mağdur’u sever, mağdur sevilir!..”
“peki anne “ der oğul… Gider. Anne ağlar şimdi. Evlat güler… ve yazı biter…

Kendini Kandırma! 67 Saniyen Kaldı!

2010-05-25T00:42:00.000-07:00

Bir arkadaşımın..." dünyanın yok olmasına 67 SANİYE kalsa ne yapardın" sorusu üzerine!
Hava güneşli, kavuruyor… N.Ş.A(normal şartlar altında; hatırla kimya dersi ;)) ’da yapmak istediğin böyle bir havada deli gibi suya atlamak belki….Belki de boğazın şişene kadar dondurma yemek… Belki sevdiğin kadınla buluşup 67 saniyede sevişmek… ya da sevdiğin adam….
Hava güneşli…. Senin içinde fırtınalar kopuyor… 67 saniye… Günahın çok bu hayatta… sağ tarafına bak da anla… melek neyi kaydetti (: Oturup namaz kılmaya başlasan bir dünya günah son 67 saniyede kurtarır mı seni.. Kul hakkı diye de bir şey var diyelim kıldık namazı ya hak? Onları bulup hakkından helallik mi istemeli… Klasik türk filmi gibi…
Tercihler… Koşullar… Hani senin yaşamının yolunu çizdi ya… Hava güneşli şimdi… Sen yağmur yağdıramazsın.. Ama güneşli olduğunu görüp belki yağmur olur diye şemsiye de taşıyamazsın… Seçim neresinde bunun şimdi ?
Anneciğinin daha yeni kutladın gününü belki bir mezarda… belki dört duvarı kendine mezar yapmış mutsuz bir kadın edasıyla salonda… Sarıldığın dünyanın en güzel boynunda… En sıcak kollarında… Son saniye dediğin onunla geçirilmeli….
Sevgilin; seni şu hayatta en mutlu eden kadın değil miydi Pelin… Onun yanında geçirmelisin söylemek istediğin tüm sözleri o an söylemelisin… İlk defa geleceği düşünmeden olmayan geleceğin çocukları kadar özgür olmalı sözlerin…. Belki el ele son vermelisin… Yok olan dünyaya… El ele bir elveda…
En kadim dostum dediklerin… Hep birlikte gülüp hep birlikte ağlamayı bir kızdan ayrılıp sonrası dalga yapmayı … en kötü gününde borç almayı… borç vermeyi farz edindiklerin…. onları tercih etmelisin… Hayat yaşam, tercih yaaa.. Sen birini seçmelisin…
Bugün son 67 saniye kaldı deseler sana dünyanın yok olmasına? Ne dersin… Gülme! Biliyoruz; ilk cümlen neden 67 olur (: Açıklamadan şimdiden saniyelerinin aktığını ve bir an önce karar vermen gerektiğini söylesem? Tercih…Yaşam… Damam şöyle bir zırva… Yapılan araştırmalara göre bir insanın karar verme süresi esasında 7 saniye imiş… İnsanlar hayat kendilerine ne türlü soru sorarsa sorsun? Onlar günlerce, aylarca, hatta belkide yıllarca düşündüğünü ve mantıklı karar aldığını var saysın… Aslında aldıkları karar ilk 7 saniyede hayat bulur desem…. Bu araştırmaya göre sen bu 7 saniyede düşünürsün… Geriye 60 saniyen kalır yani 1 dk… İşte hayatın sana kazığı: Tüm hayatın boyunca istersen 20’lik delikanlı ol istersen 40’lık bir karizma… İstersen 18’inde bir çıtır ya da 60’ında tonton bir teyze…. Hayat sana senden istediklerinde isyanındı belki….” Yaa 1 dakkaa…. 1 dakika… 1 minute… v.s…. –Bildiğim 9 dilde yazmayayım şimdi saniye akıyor….- İşte senin hayata sunduğun mazeret süresi 1 dakika…. Şimdi sana sunuluyor…
Hadi bakalım… 1 dakika 60 saniyen var şu hayatta! Senden istenilen veremediğin bir çok kişiye, işe, eşe, dosta…v.s 1 dakika… şimdi sana sunuluyor… Bence sen 7 saniyeyi ne yapmakla geçireceğini düşünüp.. 60 saniyede de 60 kişiden 1 saniye dilenerek bana geleceksin…………………………….
Ben kim miyim? Eee her şeyi de ben söylemeyeyim… Onu da sen bileceksin!